Sözlük
  • dictionary
  • sözlük
  • İngilizce Türkçe Sözlük

Sitedeki her hangi bir kelimeye çift tıklayın ya da buraya yazın:

İngilizce Hikayeler, İngilizce Kısa Hikayeler, Basit İngilizce Hikayeler

ingilizce hikaye kitabı İngilizce Hikayeler, İngilizce Kısa Hikayeler, Basit İngilizce Hikayeler, ingilizce hikaye kitapları, ingilizce türkçe hikaye, ingilizce hikaye özetleri, ingilizce hikaye özeti, ingilizce hikaye, ingilizce kısa hikaye

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

February28

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

1

Best Looking Girl in Town


Thyra Samter Winslow

From the time she was thirteen Rilla Mabry had been ashamed of her appearance. It was then that she started growing taller than the other girls. She was also awkward as well as tall and she was too thin.

By the time she was twenty she was fully convinced that her appearance was really something terrible . All of the other girls seemed little and cute and attractive. No matter what Rilla wore it seemed wrong. She was much too tall to wear tailored clothes. And thin dresses hung around her loosely.

All of the girls and boys in the group liked Rilla. She was a fine girl – if you could forget the way she looked. Even her hair was wrong-rather stringy- but she had a pleasant and attractive face.

In spite of her looks Rilla had a boy friend. He was Patrick Redding and his father kept a grocery store. Pat wasn’t any great price –but then you couldn’t expect Rilla, with her looks to do any better. People feel that Rilla ought to be satisfied. Pat was a nice looking boy, and he shouldn’t be considered unimportant.

Rilla didn’t consider Pat unimportant. She was grateful to him for being nice to her. She was as pleasant and as friendly as she could be. As a matter of fact she liked Patrick a lot. He was fun to be with. She would have been perfectly satisfied except for the fact that she was in love with Shane Tennant. All of which did her little good – for Shane was the price of the town. Shane’s father was a banker – and rich.

His mother was the social leader of the town. Shane was well much taller than Rilla- and handsome besides.

Pat went into the grocery business with her father. Shane went into the bank. That’s the way sons do in small towns unless they have definite ideals about law or one of the other professions. Rilla didn’t do anything. Her parents have just enough money so she didn’t have to work. She went to parties with Patrick- and admired for Shane from a distance. The towns people felt that she would marry with Pat, that he’d take over his father’s grocery store, and that they’d settle down.

That might have happened if it hadn’t been for Leslie Durant. Leslie Durant was – and still is-a well known magazine illustrator. And he came to Morrisville to visit an aunt. And he was taken an anywhere to all of the parties , of course. He was the social lion of the season. He stayed in town only for few days – but that was long enough for a lot to happen.

He saw Rilla Mabry. Rilla was standing near the door and she was looking at Shane Tennant. She never knew her face how much showed what she was thinking about. No one else noticed- but Durant being knew, understood the situation. He saw Rilla standing not quite straight because she didn’t feel quite as tall that way, in a badly fitted dress and her hair not quite smooth- and he saw Shane, perfectly dressed, self confident, good looking. And then Pat came to ask Rilla for the dance.

On the second day of his visit Durant made his remarkable statement. He told anyone who would listen

to him that Rilla Mabry was by far the best looking girl in town. One of the best looking girl he’d ever seen.

Rilla never had a compliment about her looks before. She had always been shy, self conscious, and often unhappy about her appearance. And now the first authority in beauty who had ever been in town claimed that she was the price.

When Durant, himself told her what he thought of her she was filled with confusion. She managed finally to thank him. And later, very shyly , she went up to him.

“I do wish that you would tell me how can look better,“ she said.

“That’s not really my particular kind of work, “ he told her, “ but may be if we get together …..”

They got together the next morning. Durant came to Rilla’s house. And with Rilla’s mother acting as helper, they did things to Rilla and to Rilla’s clothes. Durant made her stand up straight . and he rearranged her hair. And he told her what was wrong with the clothes she wore.

That night there was a dance for Durant- his last evening in town. And, as he had thought when he started things, Rilla was, for the first time in her life, the center of attention. Toward the end of the evening Durant had the satisfaction of seeing Shane Tennant dancing very attentively with Rilla, Shane Tenant whom Rilla had looked at with longing eyes – and who had paid any attention to her.

Durant went back to his home and his work in New York and forgot about the whole thing. Years passed. And then, just the other day, this happened:

Durant was lunching alone at a restaurant when an attractive, tall woman, past her first youth, came up to him.

“ You don’t remember me ?” she said.

Durant didn’t remember her.

“ I am Rilla tenant – I was Rilla Mabry when you knew me. You came to my home town and – and rather made my life over. Remember now ?”

“Of course I do “ said Durant. “ I remember very well. It was my one attempt at changing the destiny of another person. “

“You did a wonderful job.“ said Rilla. There was a strange note in her voice which he didn’t understand.

“You married the boy you were in love with. I see. His name was Tannent wasn’t it ?”

“Why, yes” said Rilla. “ But how did you remember the name ? And how did you know I was in love with him?”

“I am good at remembering names. And I saw you looking at him. Simplicity itself! And to think that I was the cause!

“Yes you were” said Rilla.“ It was very funny when you look back on it. There I was going with Patrick Redding, and in love with Shane, and terribly unhappy and awkward. And you came down and said I was a beauty- so automatically I became a beauty. And the boys all wanted to go out with me. And I married Shane.”

“Wonderful “ said Durant. And he smiled happily. “ How are you getting along , now ? “

“That is the difficult part. “ said Rilla. “ You shouldn’t have asked. “

“Shane and I got married. And it didn’t get along very well though I was awfully happy in the beginning. The Tennant lost all of their money in a bank failure- and my family had its money in the Tennant bank by that time, so our money went, too. Then Shane fell in love with a chorus girl. I got a divorce of course. I’ve been teaching in a girls’ school for the past three years. “

“ That’s too bad!” said Durant. “ But maybe that was better than marrying that other boy whom you didn’t love.”

“ May be,” said Rilla. “You can never tell. Love goes … Patrick Redding took his father’s grocery store and married the cutest girl in town. They have three children and are very happy. And, oh , yes he became quite ambitious and started a chain of grocery store. Now he is the richest and most important man in town”

Türkçesi

Kasabadaki En Güzel Kız
Thyra Samter Winslow

On üç yaşından beri Rilla Mabry görünüşünden utanıyordu. Bu yaştan sonra diğer kızlardan daha uzun olmaya başladı. Aynı zamanda beceriksiz, çok ince ve oldukça uzundu.

Yirmi yaşına geldiğinde görünüşünün korkunç olduğuna tamamen ikna olmuştu. Diğer kızların hepsi kısa, sevimli ve çekiciydi. Rilla ne giyse, kötü görünüyordu. Çok uzun olduğundan hazır elbiseler tam anlamıyla üzerinde asılı şekilde duruyordu.

Gruptaki bütün kızlar ve erkekler Rilla’yı seviyordu. İyi bir kızdı,eğer görünüşüne kulak asmazsanız. Çok ince olduğu için saçı bile kötü görünüyordu, fakat çok hoş ve çekici bir yüzü vardı.

Görünüşüne rağmen Rilla’nın bir erkek arkadaşı vardı. O Patrick Redding’ti ve babasının bir bakkalı vardı. Pat fazla etmezdi, fakat bakışlarıyla Rilla’dan da fazla birşey bekleyemezdiniz. İnsanlar Rilla’nın tatmin olması gerektiğini düşünürlerdi. Pat iyi görünüşlü bir çocuktu ve önemsiz olduğu düşünülmemeliydi.

Rilla Pat’in önemsiz olduğunu düşünmüyordu. Kendisine iyi davrandığı için o da ona karşı saygılıydı. Elinden geldiğince ona hoş ve arkadaşça davranıyordu. Aslında Pat’i çok seviyordu. Onunla birlikte olmak eğlenceliydi. Shane Tannent’a aşık olmasaydı çok memnun olabilirdi. Bunun faydası yoktu zira Shane kasabanın gözdesiydi. Shane’in babası bankacıydı ve zengindi.

Annesi kasabanın sosyal lideriydi. Buna ilaveten Shane Rilla’dan daha uzun ve üstelik yakışıklıydı da.

Pat babasıyla beraber bakkal işine girdi. Shane bankaya girdi. Eğer Hukuk veya diğer meslekler hakkında idealleri yoksa erkek çocukların kasabada baş vurduğu yol buydu. Rilla birşey yapmadı. Onun anne ve babasının yeterince parası vardı ve o çalışmak zorunda değildi. Patrick’le beraber partilere gitti ve Shane’e uzaktan hayranlık duydu. Kasaba halkı onun Pat ile evleneceğini, babasının bakkalını devralacağını ve kasabaya yerleşeceklerini zannediyordu.

Eğer Leslie Durant olmasaydı bu beklentiler gerçekleşebilirdi. Leslie Durant geçmişte ve halen tanınmış birgazete ressamıydı. Halasını ziyaret için Morisville’ye geldi ve tabiki partilerin olduğu her yere ***ürüldü. Sezonun en sosyal insanıydı. Kasabada yalnızca bir kaç gün kalmasına rağmen bu süre birçok şeyin gerçekleşmesi için yeterliydi

Rilla Mabry’i gördü. Rilla kapının yanında duruyor ve Shane Tennant’a bakıyordu. Ne düşündüğünü yüzünün ne kadar gösterdiğini hiçbir zaman bilmiyordu. Daha önce hiçkimse bunu farketmemişti, ama yeni olduğu için Durant durumu anlamıştı. Üzerinde kötü duran bir elbise ve düzgün olmayan saçlarıyla uzun görünmemek için eğik duran Rilla’yı gördü. Sonra Shane’igördü, mükemmel giyinmiş, kendine güvenir ve yakışıklı. Ve sonra Pat Rilla’ya dans teklif etmek için yanına geldi.

Ziyaretinin ikinci gününde Durant dikkat çekici sözlerini söyledi. Onu dinleyen herkese Rilla’nın kasabada

gördüğü en güzel kız olduğunu söyledi. Hayatında gördüğü en güzel kızlardan biri diye söyledi.

Rilla daha önce bakışları hakkında hiç iltifat almamıştı. Her zaman utangaç, kendi halinde ve genellikle görünüşünden mutsuzdu. Ve şimdi güzellik konusunda ilk otorite olan ve kasabaya ilk defa gelen birisi onun kasabanın gözdesi olduğunu söylüyordu.

Durant onun hakkında ne düşündüğünü anlattığında kafası karıştı. Sonunda teşekkür etmeyi başarabildi. Ve daha sonra utangaç bir şekilde ona gitti.

“Bana nasıl daha güzel görünebileceğimi anlatabileceğinizi umuyorum” dedi.

“Bu gerçekten benim uzmanlık alanım değil” dedi ona “ Fakat belki beraber olabilirsek…”

Ertesi sabah buluştular.

Durant Rilla’ın evine geldi. Rilla’nın annesinin yardımı ile Rilla ve elbiseleri üzerinde düzeltmeler yaptılar. Durant ona dik durmasını gösterdi. Ve saçlarını tekrar düzenledi. Ve giydiği elbiselerde neyin hatalı olduğunu anlattı.

O gece Durrant için dans vardı.Kasabadaki son gecesiydi. Ve Durant düşündüklerini yapmaya başlarken Rilla hayatında ilk defa ilgi odağıydı. Gecenin sonlarına doğru Durant, Rilla’nın özlemle baktığı ve ona dikkat bile etmeyen Shane Tannent’ın Rilla ile nazikçe dans edişini görmenin mutluluğunu yaşıyordu.

Durant Newyork’a evine ve işine geri döndü ve herşeyi unuttu. Yıllar geçti. Ve evvelsigün bu gerçekleşti:

Durant bir restoranda tek başına öğle yemeği yerken uzun boylu, çekici ve orta yaşlı bir hanım ona doğru gelip durdu. “Beni hatırlamıyorsun değil mi?”dedi. Durant onu hatırlamamıştı.

“Ben rilla Tannent. Siz beni tanıdığınız zaman ben Rilla Mabry idim. Sen benim kasabama geldin ve hayatımı değiştirdin. Şimdi hatırladın mı? “

“Elbette hatırladım.” dedi Durant. “Çok iyi hatırlıyorum .Bu başka birinin hayatını değiştirmek için gösterdiğim bir çabaydı.”

“Çok iyi bir iş yaptın”dedi Rilla. Sesinde onun hiç anlamadığı bir ton vardı.

“Anladım, aşık olduğun çocukla evlendin. Adı Tennant’tı değil mi? “

“ Evet “ dedi Rilla “Fakat onun adını nasıl hatırlıyorsunuz? Ve benim ona aşık olduğumu nasıl anladınız?

“İsimleri hatırlamakta çok iyiyimdir. Ve seni ona bakarken gördüm. Çok kolaydı. Benim sebep olduğumu niye düşündün?

“Evet sendin “ dedi Rilla. “ Tekrar ana dönüp baktığında çok komikti. Ben orada Pat Redding ile çıkıyordum ama Shane Tennant’a aşıktım ve çok mutsuzdum. Sonra sen geldin ve bana güzelsin dedin ve ben güzel oldum. Ve bütün erkekler benimle çıkmak istedi. Ve ben Shane ile evlendim.


“Çok güzel “dedi Durant ve mutlu şekilde gülümsedi. “Ya şimdi ne yapıyorsun?”

“Bu zor tarafı “ dedi Rilla. “Sormamalıydın.

“Shane ve ben evlendik fakat fazla uzun sürmedi, ilk zamanlar çok mutluydum. Bir bankanın batması ile Tennantlar bütün paralarını kaybettiler. Ve benim ailemde o zamanlar parasını Tennant Bankası’nda saklıyordu, ve bizim paramızda uçtu. Sonra Shane bir koro kızına aşık oldu. Boşandım, elbette. Son üç yıldır kızlar okulunda öğretmenlik yapıyorum.

“Bu çok kötü” dedi Durant. “Fakat belkide bu sevmediğin diğer çocukla evlenmekten daha iyidir.”

“ Belki” dedi Rilla. “Hiç bir zaman anlatamassın. Aşk geçici… Patrick Redding babasının bakkalını aldı ve kasabanın en şirin kızıyla evlendi. Üç çocukları var ve çok mutlular. Çok hırslandı ve bir bakkallar zincirine sahip oldu. Şimdi kasabanın en zengin ve saygın adamı. ”

 

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

2

SWALLOW AND SPARROW

Swallow and sparrow became close friends. They started walking around in together. Other swallows said nothing at the beginning about this circumstance. However, the things changed when the swallow started bringing the sparrow to its nest. Nest of the swallow was under the eaves of an empty wooden house and there were many nests of swallow next to it. Going there from and thereto made swallows disturbed.

Swallows held a meeting and they appointed a spokesman. This spokesman told about this circumstance with it in a suitable time and said it not to bring this sparrow to its nest.

Although the swallow showed some obstinacy, it finally was obliged to obey by this requirement.

One night the sparrow suddenly wakened while it was sleeping. Tree on which it built up its nest among its branches was swinging. It flied away and had a look-see round the environment. Thereupon, it recognised that it was an earthquake.

Its close friend, the swallow, came to its mind. It arrived at its nest and it weakened its close friend. It said the swallow to weaken other swallows and the wooden house may be fallen onto the ground. The swallow fulfilled what it said. Once the last swallow flied away there, the wooden house was fallen onto the ground. Later, swallows set up new nests under eaves of another house and they did make no rejection for the sparrow to go from and to the nest of the swallow for the reason that they were owed their life to it.

KIRLANGIÇ İLE SERÇE

Kırlangıç ile serçe dost olmuşlar. Birlikte gezip dolaşmaya başlamışlar. Diğer kırlangıçlar önceleri bu duruma ses çıkarmamışlar. Fakat kırlangıç serçeyi yuvasına getirmeye başlayınca işler değişmiş. Kırlangıcın yuvası ahşap, boş bir evin saçak altındaymış ve burada pek çok kırlangıç yuvası varmış. Serçenin gelip gitmesi, kırlangıçları rahatsız etmiş.

Kırlangıçlar toplanıp bir sözcü seçmişler. Sözcü uygun bir zamanda kırlangıca konuyu açmış ve serçeyi yuvasına getirmemesini söylemiş.

Kırlangıç biraz direttiyse de sonunda genel isteğe boyun eğmek zorunda kalmış. Bir gece serçe yuvasında uyurken aniden uyanmış. Dalları arasına yuva kurduğu ağaç sallanıyormuş. Uçup çevreyi şöyle bir kolaçan etmiş. O zaman bunun bir yer sarsıntısı olduğunu anlamış.

Aklına dostu kırlangıç gelmiş. Kırlangıcın yuvasına gitmiş, onu uyandırmış. Kırlangıca diğer kırlangıçları uyandırmasını, ahşap evin sarsıntıdan yıkılabileceğini söylemiş. Kırlangıç söyleneni yapmış. Son kırlangıç da kaçınca ahşap ev yıkılmış. Daha sonra kırlangıçlar başka bir evin saçak altına yeni yuvalar yapmışlar ve yaşamlarını borçlu oldukları dost serçenin kırlangıcın yuvasına gelip gitmesine karşı çıkmamışlar.

 

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

3

POOR AHMET

Ahmet’s mother and father were poor. They were living in a small house with only one room. Since his father’s lungs were ill, he compulsorily retired. Ahmet finished primary school in difficulty by selling pretzel out of school time. Later by the help of his neighbour he started to work in a restaurant to do the washing up. Ahmet had taken the first step to realize his dreams. He had met the wonderful meals which he formerly used to see behind the restaurant windows. Now he had full three courses a day. He had kept Uncle Veli, who was cooking in the restaurant, observing. He would learn cooking from him and he would be a cook himself, too but Ahmet would work not in somebody else’s restaurant but in his own one.

Ahmet opened a restaurant in the city centre after he had done his military service. Because his meals were very delicious, the restaurant was full of customers. He was earning well. Sometimes poor people used to come to the restaurant and eat free meal.

The waiters working in the restaurant and the customers couldn’t find any sense of Ahmet’s going and leaving two plates of meals to an empty table during lunch times. How would they know that they were Ahmet’s present to his mother and father, whom the poverty had finished years ago? They also wouldn’t be able to hear that while putting the plates on the table Ahmet was murmuring “you aren’t going stay hungry any more from now on mummy and daddy. Have your meals and get yourself very full.”

FAKİR AHMET

Annesi, babası fakirdi Ahmet’in. Tek göz odalı bir gecekonduda oturuyorlardı. Babasının ciğerleri hasta olduğundan zorunlu emekliye ayrılmıştı. Ahmet okul olmadığı zamanlar simit satarak zorlukla ilkokulu bitirdi. Daha sonra komşusunun yardımıyla bir lokantaya bulaşıkçı olarak girdi. Ahmet hayalini gerçekleştirmek için ilk adımını atmıştı. Eskiden lokantaların camları arkasında gördüğü o güzelim yemeklere kavuşmuştu. Artık günde üç öğün karnı doyuyordu. Lokantada yemek pişiren Veli dayıyı göz hapsine almıştı. Ondan yemek yapmayı öğrenecek ve kendi de bir aşçı olacaktı ama Ahmet başkasının lokantasında değil kendi lokantasında görevini yerine getirecekti.

Ahmet askerden geldikten sonra şehrin mevki yerinde lokanta açtı. Yaptığı yemekler çok lezzetli olduğu için lokanta müşterilerle dolup taşıyordu. Kazancı yerindeydi. Ara sıra muhtaç insanlar lokantaya gelirdi ve bedava yemek yerlerdi.

Lokantada çalışan garsonlar ve müşteriler Ahmet’in öğle vakitleri boş bir masaya giderek masanın üstüne iki tabak yemek bırakmasına bir anlam veremezlerdi. Onlar ne bileceklerdi yıllar önce sefaletin bitirdiği anne ve babasına Ahmet’in armağanını. Hem onlar duyamazlardı ki, tabakları masanın üstüne bırakırken Ahmet’in “ Bundan sonra aç kalmayacaksınız anneciğim ve babacığım. Alın yemeklerinizi karnınızı bir güzel doyurun “ diye mırıldandığını.

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

4

RABBIT

There was a rabbit imagining itself like a lion. One day this rabbit convened all rabbits in the vicinity on a high hill and said them that it would frighten wolf, jackal, fox in the case they would pass through the rough path in the downstairs. Rabbits listened to it with no movement.

Ten minutes later, a wolf was passing through this path and it was suddenly surprised to see a rabbit shouting and running toward itself, and this circumstance caused it to frighten, and it urgently run away and disappeared there.

TAVŞAN

Tavşanın biri kendini aslan zannedermiş. Bir gün bu tavşan civardaki tavşanları yüksekçe bir tepeye toplayıp aşağıdaki patika yoldan kurt, çakal, tilki geçmesi halinde korkutup kaçıracağını söylemiş. Tavşanlar, onu sakin şekilde dinlemişler.

On dakika sonra bir kurt geçiyormuş ki, bir de ne görsün, bağırıp çağırarak üstüne doludizgin gelen tavşanı görünce ürkmüş ve son sürat oradan kaçmış.

5

FOX

There was a fox hanging wings on it and stealing hens from poultry-houses upper sides of which were uncovered. Once poultry-house owner recognised this circumstance, they covered upper-sides of them.

A fox never likes being hungry and remaining with no remedy. It learnt soil digging work from one mole and started entering into poultry-houses through underground. Poultry-house owners thought that mole was stealing the hens and always hoped to catch a mole.

TİLKİ

Tilkinin biri kanat takıp üstü açık kümeslerden tavuk çalarmış. Kümes sahipleri durumu fark edince kümeslerin üstünü kapatmışlar.

Tilki açlığı ve çaresizliği hiç sevmezmiş. Bir köstebekten toprak kazma işini öğrenip, yeraltından kümeslere girmeye başlamış. Kümes sahipleri tavukları çalanın köstebek olduğunu sanıp, hep bir köstebek yakalamayı ummuşlar.

 

6

JACKAL

One of the jackals found a rifle while it was walking in the jungle. It recognised there

were two cartridge in the rifle, and it immediately started robberies. Animals in

the jungle, properties of which were stolen and were under threat convened and

they arrived before lion.

The lion was informed about the circumstance and this made it very angry and thereafter, it followed the jackal around.

The lion seeing the jackal to walk some ahead has roared. The jackal

pointed its gun at it when it saw that the lion was approaching, and immediately before opening fire, the lion frightened and started running away. Thereupon, the jackal run after the lion, too. Just then, a river appeared in front of them. Both of them swam and crossed the river.The lion run a while and then suddenly stopped running. The jackal stopped as well. The lion turned back and walked over the jackal.

The jackal realized that wet rifle did not open fire and thrown the rifle out and it crossed back the river. The lion followed the jackal.The lion chased the jackal for a long time in the jungle, and it hit a fiston it as soon as caught it. The jackal escaped with great difficulty its life from the lion. From then, no body has seen it in the surrounding.

ÇAKAL

Çakalın biri ormanda gezerken bir tüfek bulmuş. Bakmış tüfekte iki fişek var, hemen soygunlara başlamış. Malı çalınan, tehdit edilen orman hayvanları toplanıp aslanın huzuruna çıkmışlar. Durumu öğrenen aslan çok kızmış, çakalın peşine düşmüş.

Çakalı ilerde giderken gören aslan kükremiş. Çakal aslanın geldiğini görünce tüfeğini doğrultmuş, tam ateş edecekken aslan korkmuş, kaçmaya başlamış. Çakal da aslanı kovalamış. Derken, önlerine bir ırmak çıkmış. Ikisi de yüzerek karşıya geçmiş. Aslan biraz daha koşmuş, sonra aniden duruvermiş. Çakal da durmuş. Aslan geri dönüp çakalın üstüne yürümüş.

Çakal ıslanan tüfeğin ateş etmediğini görünce tüfeği atıp ırmaktan karşıya geçmiş. Aslan da peşinden gelmiş. Aslan çakalı ormanda uzun süre kovalamış, yetiştiği yerde vurmuş. Çakal güçbela canını kurtarmış. Bir daha onu oralarda gören olmamış.

 

7

THE OCTOPUS

Our dear world; which is turning around silently somewhere in the universe, which is full of mysteries, secrets and a lot of unknown. The living creatures, which you have allowed to live on you, survive and take shelter for ten thousands of years, existing maybe only on you with everything of them. The idealists with their genuine talent of thought, with their power of imagination; who are possible to appear always and everywhere with their stubbornness and by leaving the normality of the life, which they have to live with pleasure, desire; and by getting a little over the normality to know an unknown, to help the solutions of problems and assimilating some kinds of efforts, searches for the benefit of that normalitists who they left behind.

Although a young octopus travelled a lot of places on the blue sea, the things he saw weren’t strange to him; he was indifferent to the things he saw as if he had seen them before and the motivating passion occurring in his thought, made him decide to reach the source, the spring of the river when he first realized it, which was flowing into the sea.

The young octopus started to move forward slowly. He could always have the chance to watch closely the trees, the grass, the flowers, the birds and the large and small living creatures by the river because he was taking pains to swim on the surface. As the days passed one after the other, the broadness of the river started to become narrow, the water started to flow a little more wildly and the slope started to increase. Since the young octopus was swimming towards the stream, he realized that he started to be some more compelled every passing day. If he didn’t suffer the difficulty and leave himself, he would be able to return to the sea. However, this was a matter that he wouldn’t be able to do. Now that he was an idealist and he had come till here for the sake of an idea, returning back could never be possible.

When the young octopus arrived at the side of the snowy mountain, which was difficult to see from faraway, a waterfall; whose water was falling from quite high, appeared. He had to cross this waterfall and go on his way, but how? A few attempts he made showed that it was impossible for now. Anyway he was tired. He had come till here without stopping, and by exerting himself to the utmost for days. He thought “I should relax for a while, gain my energy; when I believe that I can cross this waterfall, I will come and cross it and go on my way. I will take one of the paths I saw yesterday while I was coming, I will look for a place where I will be able to pass my days in peace. Let the waterfall wait for now.”

The young octopus returned back and took one of the paths. He reached a lake in the end by saying this or that way. The young octopus’ life in the lake lasted quite long. Actually time wasn’t very important for an idealist. Let the time pass. What was important was to be able to use the time skillfully. You would always improve and show progress in point of thought. You already had this idealism from birth. The conditions would force you to this whether you wanted or didn’t. When you started to support an idea, namely when you became an idealist, you would think carefully of your past and you would realize and be surprised that even how the unhappy, pessimistic, desperate days, which you don’t want to remember now, had educated you, and had made you experienced.

Several years passed and the young octopus had grown up and had become a mature octopus by the passing years. He always had good relationships with the living creatures in and around the lake; he had had quite a lot of accumulation of knowledge by adding his observations on the things they told. Everything was very well; perhaps it would be much better if the peole hadn’t pitched a camp near the lake. As soon as the octopus saw the people, he had listened to his common sense saying “be careful”, he had withdrawn to his cave at the bottom of the lake. He was passing his days in his cave; he was sometimes touring at the depth of the lake. On some days he saw a few boats on the lake but he couldn’t do anything more than watching the people’s in the boats rowing from the depth of the lake while swimming.

One day, while a boat was going near to the middle of the lake, it suddenly got dark. A heavy rain started. The wind blowing gradually harder was building big waves on the lake. The efforts of the people on the boat who were trying to escape from the storm were useless. They weren’t able to prevent their boat from capsizing and sinking. The octopus had felt the storm in advanced; he had taken the risk to be seen by the people on the boat and he had come a few metres close to the boat. He had covered two people, who were flopping about when the boat sank, with his strong arms, had come to the surface to prevent them drowning and started to swim quickly towards the shore. After leaving the unconscious people to a safe place, the octopus withdrew to his cave in the depth of the lake.

On the following ten days after this event, the octopus, who couldn’t see any boats on the surface of the lake, came to the surface because he thought that the people might have gone and he looked at the shore, where the camp was, from far away. The first thing that called his attention was the huge, iron boats. The people had also built wooden sheds near the tents, where the camp was pitched. There were lots of people on the shore. He started to swim towards the branch, which let the superfluous water of the lake float into the river. He was planning to come out of the lake going without making the people realize. However, when he reached the exit, he realized with sadness that there were barbed wires around, which were preventing him going. He was afraid of making a mistake. He could pull the wires to pieces, throw away and go on his way. There were the possibilities of getting injured and being undersized. The waterfall on the river was already a big problem on his way. It wouldn’t be proper to be powerless after crossing the waterfall.

On the following days the surface of the lake suddenly got into action. The ships that the people made by putting together the pieces, which they brought till the lake shore by lorries, started to move constantly. The divers started dive from the ships and examine the bottom of the lake. The harpoons that were in the divers’ hands would direct to the octopus as soon as it was seen. There was a huge octopus with eight arms, each of whose length was nearly five metres, and the one who would kill this octopus would be rewarded. It was necessary to think now. This octopus, who was wanted to be killed, saved certainly two people’s lives in a stormy weather. They had seen the octopus before they fainted and they informed the others too, there was even a reward. It is necessary to consider this situation as a labyrinth without an exit.

The octopus had understood that it was impossible to live in the lake now. Although all his goodwill, the people wouldn’t let him search some more in this lake. It was also unnecessary to live more in this lake. The things he learnt were enough and more than enough. The octopus got out of his cave with rancor. He came with a terrible speed out to the water surface just opposite the ships being anchored in front of the camp. He was puffing up and up and was causing artificial waves on the lake as he was saying “you have been looking for me for days, here I ** and I’m not afraid of you”. He suddenly directed to his left. He entered the branch by pulling the barbed wires at the exit of the lake to pieces under the amazed looks of the people on the shore and he reached the river after a while. He came before the waterfall by withstanding easily to the river’s stream and he went up by holding his both arms out and by holding of the rocks there.

On the following days the octopus continued the intensive efforts to reach the source of the river. He was passing in difficulty through the gorges at the sides of the mountain where the source existed and he was moving forward step by step at the places where the depth didn’t let him swim. The rain falling on the sides of the mountains was turning into snow because of the weather’s getting gradually cold and trembling in the ice cold water under the snow was teaching him how difficult the life was in the mountains. When he started to think that it was impossible to go more forward, he found the source of the river. The source was coming out of rocks, it was coming out of a place like a cave and it was appearing on the earth.

The octopus summarized the topic: “Now that the source had been here. It comes out to the earth from that narrow place, it is fed by the rain and snow water, it goes down till the waterfall by gathering some of the little rivers’ water. After passing the waterfall, the water gathering a lot of branches from both sides gradually grows and it reaches the sea, where I was born, as a river and integrates with the sea. And the lake, where I lived for a long while, was nothing more than a drift of water, which let its superfluous water flow into the river by means of a branch.

On his way back, while coming closer to the waterfall, the octopus started to think. He wondered if the people would wait for him there. It was a fifty fifty possibility. Namely, they’d either wait or wouldn’t wait. It wouldn’t be definite. The octopus wasn’t absolutely frightened. Anyway, fear was the last think to be considered by an idealist in such a situation. There was no reason to be frightened. After the octopus evaluated the situation, considered what he would do after what might happen, he went down the waterfall. He went past the branch, which was connecting the lake to the river, by swimming bravely on the water.

The octopus reached the sea a few days later. He had set off years ago for the sake of an ideal when he was a young octopus; after years, he had turned back as a mature octopus. However, the ideal still wasn’t an ideal. An idealist should teach the others the things he learnt and should acquaint them too. As well as you couldn’t say you have enough knowledge for yourself so you wouldn’t need to learn more, you couldn’t also say you were more knowledgeable than the others; let the others not learn the things I knew. After relaxing for a while, the octopus wanted to start his attempts. He would teach the others the things he learnt and he would acquaint them too. Until there would be no other knowledge in his mind what he knew but the others didn’t…

Written by: Serdar YILDIRIM

AHTAPOT

Gizem dolu, sır dolu, pek çok bilinmezliklerle dolu kainatın bilmem nerelerinde sessizce dönüp durmakta olan sevgili dünyamız. Üzerinde yaşamalarına, hayat bulmalarına, barınmalarına olanak tanıdığın on binlerce yıldan beri her şeyi ile belki de sadece sende var olan canlı varlıklar. Özgün düşünme yetenekleriyle, hayal güçleriyle, inatçılıklarıyla her zaman, her yerde ortaya çıkabilen ve bir bilinmezi bilmek için, problemlerin çözümüne yardımcı olmak için şevkle, istekle; kendilerinin yaşamaları lazım gelen hayatın normalitesinden arınarak, normalitenin bir parça üstüne çıkarak ve o geride bıraktıkları normalitecilerin yararına bir takım çabalar, arayışlar içine giren idealistler.

Denizin engin maviliklerinde aylardır pek çok yeri gezip dolaşmasına karşın gördükleri ona hiç de yabancı gelmeyen, o gördüklerine daha önceden biliyormuşçasına ilgisiz ve bu denize sularını akıtan ırmağı ilk fark ettiğinde düşüncesinde oluşan tutkunun harekete geçirdiği, ırmağın çıkışına, kaynağına ulaşmaya karar verdirttiği bir genç ahtapot.

Genç ahtapot ırmakta ağır ağır ilerlemeye başladı. Daima yüzeyde bulunmaya özen gösterdiği için, ırmak kenarında bulunan ağaçları, otları, çiçekleri, kuşları ve küçüklü, büyüklü canlı yaratıkları yakından incelemek olanağını buluyordu. Günler birbiri ardına geçip gittikçe, ırmağın genişliği daralmaya, sular daha bir coşkun akmaya ve meyil artmaya başladı. Genç ahtapot, akıntıya karşı yüzdüğü için, her geçen gün biraz daha fazla zorlanmaya başladığını fark etti. Hani sıkıntıya katlanamayıp kendini bırakıverse hiç yorulmadan denize geri dönebilecekti. Fakat, bu onun yapamayacağı bir işti. Mademki bir idealistti ve bir idea uğruna buralara kadar gelmişti, kesinlikle geriye dönüş söz konusu olamazdı.

Genç ahtapot çok uzaklarda zorlukla fark edilen karlı dağın yamaçlarına ulaştığında önüne oldukça yüksekten suların döküldüğü bir çağlayan çıktı. Bu çağlayanı aşıp yoluna devam etmesi gerekirdi, ama nasıl? Yaptığı bir iki deneme bu işin şimdilik olanaksız olduğunu gösterdi. Zaten yorgundu.

Günlerdir dur durak bilmeden,gücünün sınırlarını sonuna kadar zorlayarak buralara kadar gelmişti. “ Bir zaman için dinlenmeli, gücümü toplamalı, bu çağlayanı aşmayı başarabileceğime inandığım an gelip çağlayanı geçer yoluma devam ederim, diye düşündü. Dün gelirken gördüğüm kollardan birine sapar, orada günlerimi sakin geçirebileceğim bir yer ararım. Çağlayan şimdilik bekleyedursun. “

Genç ahtapot geriye dönüp, ırmağın kollarından birine girdi.Yok şurası, yok burası derken,sonunda bir göle vardı. Genç ahtapotun göldeki sakin yaşantısı oldukça uzun sürdü. Gerçekte bir idealist için zamanın fazla bir önemi yoktu. Zaman bırak geçsindi. Önemli olan geçen zamanı ustaca değerlendirebilmekti. Devamlı olarak fikir bakımından bir büyüme, bir ilerleme içinde olacaktın. Bu idealistçilik zaten sende doğuştan vardı. Sen istemesen de şartlar seni buna zorlardı. Bir ideanın peşinden gitmeye başladığın yani sen bir idealist olduğun zaman, dikkatli bir şekilde geçmişini düşünürdün ve şimdi anımsamak istemediğin o mutsuz, o karamsar, o kederli günlerinin bile seni nasıl eğitmiş olduğunu, deneyim sahibi yaptığını fark eder de şaşar kalırdın.

Aradan yıllar geçmiş,geçen yıllarla birlikte genç ahtapot büyümüş,olgun bir ahtapot olmuştu.Gölde ve gölün çevresinde yaşayan canlı varlıklarla daima iyi ilişkiler kurmuş, onların anlattıklarına kendi gözlemlediklerini de ekleyerek epey bir bilgi birikimine sahip olmuştu. Her şey çok güzeldi, belki de çok daha güzel olacaktı. Eğer göl kıyısına insanlar kamp kurmasalardı. Ahtapot insanları göl kıyısında görür görmez, içgüdüsünden gelen dikkat et sesine kulak vermiş, gölün dibindeki mağarasına çekilmişti. Günlerini mağarasında geçiriyor, ara sıra da, gölün derinliklerinde dolaşıyordu. Bazı günler göl yüzeyinde bir iki kayık görüyor, fakat kayıklardaki insanların kürek çekişlerini gölün derinliklerinde yüzerek seyretmekten başka hiçbir şey yapmıyordu.

Günlerden bir gün, bir kayık gölün ortalarına yakın bir yerde giderken ortalık kararıverdi. Şiddetli bir yağmur başladı. Gittikçe daha sert esmeye başlayan rüzgar gölde büyük dalgalar oluşturuyordu. Kayıkta bulunan insanların yaklaşan fırtınadan kaçmak için gösterdikleri çabalar boşuna oldu. Kayıklarının alabora olarak batmasını bir türlü engelleyemediler. Ahtapot yaklaşan fırtınayı önceden hissetmiş, kayıkta bulunan insanlar tarafından görülme tehlikesini göze alarak kayığın birkaç metre altına kadar sokulmuştu. Kayık battığında dev dalgalar arasında çırpınıp duran iki insanı güçlü kollarıyla sıkıca kavrayıp, onların boğulmalarına engel olmak için, yüzeye çıktı ve süratle kıyıya doğru yüzmeye başladı. Baygın durumdaki iki insanı kıyıda emin bir yere bırakan ahtapot, gölün derinliklerindeki mağarasına çekildi.

Bu olayı takiben geçen on gün içinde göl yüzeyinde hiç kayık göremeyen ahtapot insanların gitmiş olabileceklerini düşünerek yüzeye çıkıp çok uzaklardan kampın bulunduğu kıyıya doğru baktı. İlk dikkatini çeken şey, kıyıdaki kocaman demir kayıklar oldu. İnsanlar ayrıca kampın bulunduğu çadırların yanına tahtadan barakalar yapmışlardı. Çok insan vardı kıyıda. Gölün fazla sularını ırmağa akıtan kola doğru yüzmeye başladı. Kıyıdaki insanlara fark ettirmeden gölden çıkıp gitmeyi planlıyordu. Fakat çıkışa vardığında etrafta gitmesini engelleyen dikenli teller olduğunu üzülerek gördü. Bir hata yapmaktan korkuyordu. Bu dikenli telleri parçalayıp atar, yoluna devam edebilirdi. İşin içinde yaralanmak,çaptan düşmek olasılığı da vardı. Irmaktaki çağlayan zaten yolunun üstünde bir büyük engeldi. Çağlayanın karşısına çıktığında güçsüz durumda bulunmak yakışık almazdı.

Sonraki günlerde göl yüzeyi birdenbire hareketlendi. İnsanların göl kıyısına kadar kamyonlarla getirdikleri parçaları birbirine monte ederek yaptıkları gemiler vızır vızır gidip gelmeye başladı. Gemilerden dalgıçlar göle girerek, gölün dibini taramaya başladılar. Dalgıçların ellerindeki zıpkınlar görülür görülmez ahtapota yöneltilecekti. Gölde her kolunun uzunluğu beş metreyi bulan sekiz kollu dev bir ahtapot vardı ve bu ahtapotu öldüren ödüllendirilecekti. İşte burada biraz düşünmek gerekirdi. Katledilmek istenen bu ahtapot fırtınalı bir havada iki insanı mutlak bir ölümden kurtarmıştı. Onlar bayılmadan önce kendilerini kurtaranı görmüşler, ötekileri ahtapotun varlığından haberdar etmişlerdi. Ötekiler ötekilere, ötekilerde ötekilere durumu bildirmişler ve son ötekiler, ortaya bir ödül bile koymuştu. Bu durumu çıkışı olmayan bir labirent biçiminde algılamak gerekmektedir.

Ahtapot artık gölde barınmasının olanaksızlığını anlamıştı. Tüm iyi niyetine karşın insanlar onun bu gölde biraz daha fazla araştırma yapmasına izin vermeyeceklerdi. Zaten gölde bir süre daha yaşamak gereksizdi. Öğrendikleri yeter de artardı bile. Ahtapot mağarasından hınçla dışarı fırladı. Korkunç bir süratle kampın önünde demirli bulunan gemilerin tam karşısında su yüzeyine çıktı. Günlerdir arıyordunuz işte buradayım ve sizden korkmuyorum der gibi kabardıkça kabarıyor, gölde yapay dalgaların oluşmasını sağlıyordu. Aniden soluna doğru yöneldi. Kıyıdaki insanların hayret dolu bakışları altında göl çıkışındaki dikenli telleri paramparça ederek kola girdi ve bir süre sonra ırmağa ulaştı. Irmağın akıntılarına rahatça karşı koyarak çağlayanın önüne geldi ve iki kolunu uzatarak oradaki kayalara tutunup yukarıya çıktı.

Daha sonraki günlerde ahtapot ırmağın kaynağına ulaşmak için gösterdiği yoğun çabayı devam ettirdi. Kaynağın bulunduğu karlı dağın yamaçlarında daracık boğazlardan zorlukla geçiyor, derinliğin yüzmesine olanak tanımadığı yerlerde de adım adım ilerliyordu. Yamaçlarda yağan yağmur havanın giderek soğumasıyla birlikte kara dönüşüyor, yağan kar altında buz gibi soğuk suda titremek ona dağlarda yaşamın ne derece zorlu olduğunu öğretiyordu. Ahtapot daha ileriye gitmenin mümkün olmadığını düşünmeye başladığı bir sırada ırmağın kaynağını buldu. Kaynak, kayaların arasından, mağara gibi bir yerden, yeryüzüne çıkıp doğuyordu.

Ahtapot konuyu özetle toparladı: “ Demek kaynak burasıymış. Su bu daracık yerden yeryüzüne çıkıyor, yağan kar ve yağmur sularıyla besleniyor, çevreden kimi dereciklerin sularını alarak çağlayana kadar iniyor. Çağlayan geçildikten sonra sağdan soldan pek çok kol alan su gittikçe büyüyerek bir ırmak halinde benim doğduğum denize varıyor ve denizle bütünleşiyor. Uzun bir süre içinde yaşadığım göl de fazla sularını ırmağa bir kol aracılığıyla akıtan büyükçe bir su birikintisinden başka bir şey değilmiş. “

Dönüş yolunda, çağlayana yaklaştıkça, ahtapotu bir düşüncedir aldı. Acaba insanlar onu oralarda bekleyebilirler miydi? Bu yüzde elliye yüzde elliydi.Yani bekleyebilirlerdi de beklemeyebilirlerdi de. Onun orası belli olmazdı.Ahtapot, kesinlikle korkmuyordu. Zaten böyle durumlarda bir idealist için korku en son akla getirilecek bir şeydi. Korkmak için hiçbir neden yoktu. Ahtapot, şöyle bir durum değerlendirmesi yaptıktan, ne olursa ne şekilde hareket edeceğini hesapladıktan sonra, çağlayandan aşağı indi. Suların üstünden, göğsünü gere gere yüzerek, gölün ırmakla bağlantısını sağlayan kolun yanından geçti, gitti.

Ahtapot, birkaç gün sonra denize vardı. Yıllar önce, genç bir ahtapotken, bir idea uğruna yola çıkmış; yıllar sonra, büyük, olgun bir ahtapot olarak işte geriye dönmüştü. Fakat, idea, ideal değildi henüz. Bir idealist, öğrendiklerini başkalarına da öğreterek, onları da bilgilendirmeliydi. Ben, bana yetecek kadar bilgi sahibiyim fazlasını öğrenmesem de olur diyemediğin gibi, ben herkesten çok daha fazla bilgiliyim varsın benim bildiklerimi başkaları bilmeyiversin de diyemezdin. Ahtapot, kısa bir süre dinlendikten sonra girişimlerine başlamak istiyordu. Öğrendiklerini başkalarına da öğreterek onları da bilgilendirecekti. Beyninde kendisinin bilip de başkalarının bilmediği tek bir bilgi kalmayana kadar…

Yazan: Serdar Yıldırım

 

8

Clockwork

Howard Breslin

It was a small window with narrow pieces of paper pasted across it to prevent its breaking during the heavy air raids. In the small space at the center that remained, a little man with eyeglasses was carefully setting out his display of clocks and watches. He paid no attention to many Londoners hurrying by to begin another day.

When he finished placing his merchandise, the little man came out of the shop and stared in the window. He had placed the clocks and watches with great care – the clocks in a row at the back, and in front of them lying flat, a semicircle of watches. All the clocks had their faces neatly divided in the middle by hands that pointed to six o’clock; all the watches, thin or fat, had their hands pointing straight at three o’clock.

“Yes,” said the jeweler with a satisfied look. “Very nice.”

About an hour later a passenger got out of the bus at the corner. He was a tall man with a blonde mustache, and he wore a heavy overcoat and black hat. He was slightly lame and carried a cane. He smiled when the policeman at the corner said “Good morning” to him. The lame man’s name was Gebhardt, and the policeman’s superior officers would have been very glad to know that.

Gebhardt walked slowly, leaning heavily on his cane. The meeting with the policeman never failed to amuse him., and he smiled to himself at the stupidity of the English. Gebhardt looked into the jewelry shop window.

There was no expression on his face as he looked from the clocks that said six to the watches that said three. He had passed the shop faithfully every day for two weeks, but had never gone in. Gebhardt set his wristwatch and pushed open the door.

A salesman was talking to the jeweler at the far end of the counter, but they turned as the door shut. The jeweler walked toward Gebhardt and stared at him. “Yes?” asked the little man.

“My watch,” said Gebhardt. “It seems to have stopped. An hour or so ago.” He took off his watch and laid it on the counter.

The watch’s hands indicated nine o’clock. “I see,” said the jeweler, “Stopped.”

Gebhardt looked toward the salesman but salesman was busy examining a catalogue. The jeweler picked up the watch.

Gebhardt said: “And you might change the strap. That one is about worn up.

He leaned against the counter and waited. Once he looked into the back room where the jeweler had taken his watch. He could see the old man, bent over a desk, examining his watch. Gebhardt lit a cigarette and waited.

It was less then five minutes when the little man came back. He held out the watch with its new strap and Gebhardt put it on. “You should be careful,” said the jeweler. “That is a fine watch.”

“Yes, I know,” said Gebhardt casually. “And I’m sure it will work perfectly now.” He paid the jeweler and left the shop.

All the way back to his room Gebhardt was conscious of the strap on his wrist, but he did not look at the watch even once. After all, in his business you couldn’t be too careful.

Once inside the small room where he had lived since he first came to London, Gebhardt put aside all appearance of lameness and moved about the room with quick sureness, locking the door, pulling down the curtains. Finally, he lit the light over his desk and took of his wristwatch.

Working rapidly, he removed the straps from both ends of the watch. Then with a knife he opened the end of the straps and, finally, from one hand took out of a small piece of very thin paper. He spread the paper out on his desk and with a glass began to study the message, which was written in code.

The message was short and to the point. It read: “Trucks from King Charles Square will transport Regiment 55 tomorrow A.M. Act at once.”

“So,” said Gebhardt softly. He burned the paper in the ashtray. For a moment he sat thinking. He previously knew that a large number of trucks in King Charles Square would be used to carry soldiers from London to the coast. And somewhere along the route trucks and soldiers would be blown to pieces with explosives.

Gebhardt drew his suitcase from under the bed and opened it on the desk. From its nest of cotton he picked up one of the bombs. It was wide and flat, quite different in form from the usual, old-fashioned type of bomb. Attached with wire to the bottom of an automobile engine the bomb was deadly when the motor heated.

He decided to take with him in a small package about fourteen of the bombs. That was about all he could take care of in two hours. He had detailed information on King Charles Square. By midnight all the soldiers and mechanics were gone; at two o’clock a policeman looked in to check up. Gebhardt was very much pleased with himself. Thanks to British’s inefficiency, he would have the place to himself between twelve o’clock and two o’clock.

Thinking of the importance of time suddenly reminded him, and he put a new strap on his watch and then put the watch on his wrist then he sat very still, looking into space, mentally checking every detail of the plan.

Gebhardt smiled. Of course! Outside the jeweler shop he had set his watch back sixty-four minutes for the signal to the jeweler. He smiled again as he now moved the minute hand of his watch exactly sixty-for minutes ahead. Never forgetting these small details made him a good secret agent, and he knew it.

When the time came, Gebhardt moved carefully through the darkness of the blacked-out streets.

In the alley behind King Charles Square he stopped and looked at his watch. Twelve o’clock exactly. Gebhardt smiled. The whole thing was going like clockwork. He waited another ten minutes just to be on the safe side.

Gebhardt climbed a fence, moved carefully along a narrow space between two buildings, and came out in King Charles Square. He stood a moment, counting the black forms of the trucks.

Gebhardt moved over to the nearest truck. He set down his package, took some wire and a wire cutter from a pocket. He slid under the truck and felt along the bottom of the engine. Lying flat on his back, working in the dark, he began to wire the bomb to the exact place he wanted it.

Somebody stepped on his ankle.

Pain shot up Gebhardt’s leg, and he bit his lip, not breathing. No, he thought, there can’t be anyone here. There is never anyone at this hour. I have checked it many times. But that weight kept pressing into his ankle.

“All right, mister,” said a voice. “Come out of there.”

The wire cutter fell down from his fingers. Hands grabbed at Gebhardt’s legs, pulled. In a panic, he kicked himself loose, got up, and run wildly.

A man shouted. Someone blew a whistle. A form jumped from nowhere and knocked him to the ground. Gebhardt drove his fist into a face, twice, pulled away free, ran on. He ran into a wall, turned the wrong way. A flashlight focused on him. He turned back but too late.

“There! Get him!”

Gebhardt drew his revolver. As he ran, he heard them shout as they came closer to him.

There was the noise of rapid gunfire behind him, and something struck him in the back. No, thought Gebhardt, the plan was perfect. There was a sharp pain. He said weakly: “No.” He was dead when the soldiers reached him. He lay with his one arm stretched out in front of him, his wristwatch showing the hour

“Imagine the nerve of the guy!” said a young soldier. “He walked in here as though we didn’t even exist. That’s a nice watch he has on. But it broke when he fell.”

“It’s an hour fast,” said a second soldier. “How did that happen?”

the little jeweler was even more surprised when he read the newspaper report the next day about Gebhardt. “I can’t understand it,” he thought. “The man must have been careless. Nothing went wrong on my part. Why, I even set his watch correctly before I gave it back to him.”

Türkçesi

Saatçi

Howard Breslin

Ağır hava bombardımanında kırılmasını engellemek maksadıyla, dar kağıt parçaları yapıştırılmış, küçükçe bir vitrindi. Vitrinin ortasında kalan küçük yerde, duvar ve kol saatlerini dikkatlice yerleştiren ufak tefek, gözlüklü bir adam görünüyordu. Yeni bir güne başlama telaşı içindeki pek çok Londralı’ya fazla dikkat ettiği söylenemezdi.

Ufak boylu adam saatleri yerleştirmeyi bitirdikten sonra, dükkanın dışına çıktı ve pencereden içeriye doğru baktı. Kol ve duvar saatlerini gerçekten büyük bir özen göstererek sıralamıştı; arkada bir sıra duvar saati ve onların hemen önünde bir sıra boyunca yarım daire halinde dümdüz uzanan kol saatleri… Bütün duvar saatlerinin akrep ve yelkovanları düzgün bir şekilde saat altıyı; bütün ince ve daha kalın kol saatlerinin akrep ve yelkovanları saat üçü gösterecek şekilde ayarlanmıştı.

“Evet” dedi saatçi, hoşuna gittiğini belli edecek bir bakışla, “Çok güzel!”

Yaklaşık bir saat sonra, köşede, otobüsten bir yolcu indi. Sarı bıyıklı, kalın bir palto ve siyah bir şapka giyen, uzunca bir adamdı. Az da olsa topallıyordu ve bir bastonu vardı. Köşedeki polis kendisine “Günaydın” deyince, hafifçe gülümsedi. Topal adamın adı Gebhardt idi ve polisin amirleri bunu öğrenmekten çok mutlu olacaklardı.

Gebhardt, bastonuna yaslanarak yavaşça ilerledi. Polis ile karşılaşmak hiç bir zaman onu neşelendirmezdi. İngiliz’in aptallığına gülümsedi. Saatçi dükkanının vitrininden içeriye doğru baktı.

Bakışlarını, saat altıyı gösteren duvar saatlerinden, saat üçü gösteren kol saatlerine doğru kaydırırken yüzünde hiç bir ifade yoktu. İki haftadır her gün saat dükkanının önünden düzenli bir şekilde geçiyordu ama asla içeri girmemişti. Gebhardt saatini kurdu ve kapıdan içeri girdi.

Tezgahın en sonunda saatçi ile bir satış elemanı konuşmaktaydı. Kapının kapanma sesi ile birlikte o tarafa doğru döndüler. Saatçi Gebhardt’a doğru yürüdü ve yüzüne baktı. Ufak adam “Buyrun!” dedi.

Gebhardt, “Saatim” dedi. “Bir saat ya da daha öncesinde durmuş gibi görünüyor.” Saatini çıkararak tezgahın üstüne koydu.

Gebhardt’ın saati dokuzu gösteriyordu. “Anlıyorum, durmuş” dedi saatçi.

Gebhardt satış elemanına doğru baktı ama adam bir kataloğu incelemekle meşguldü. Saatçi saati aldı.

Gebhardt: “Kayışı da değiştirebilirsiniz. Bu artık iyice yıprandı” dedi.

Tezgaha yaslandı ve beklemeye başladı. Saatçinin saatini ***ürdüğü arka odaya doğru baktı. Yaşlı adam bir masanın üstüne doğru eğilmiş, saatini incelerken görebiliyordu. Bir sigara yaktı ve beklemeye devam etti.

Ufak adam beş dakikadan daha kısa bir sürede geri döndü. Yeni kayışıyla birlikte onarılan saati geri verdi. Gebhardt saati koluna taktı. Saatçi:

“Dikkatli olmalısın. Bu gerçekten güzel bir saat” dedi.

Gebhardt rahatça: “Evet, biliyorum. Eminim artık tıkır tıkır çalışacak” dedi. Saatçiye ücretini ödedi ve dükkandan ayrıldı.

Odasına gidinceye kadar, kolundaki yeni kayışın farkında olmasına rağmen bir kere bile saatine bakmadı. Sonuçta, onun mesleğinde gereğinden fazla dikkatli olamazdınız.

Londra’ya ilk geldiğinden bu yana kaldığı küçük odasına girer girmez, topallamayı bıraktı. Kapıyı kilitleyerek emin ve çabuk adımlarla pencereye doğru yürüdü ve perdeleri kapattı. Çalışma masasındaki lambayı yaktı ve kol saatini çıkardı.

Süratli çalışarak, saatin kayışını iki taraftan birden çıkardı. Sonra bir bıçakla kayışların dibini kesti. Kestiği yerlerin birinden, küçük ve oldukça ince bir kağıt parçası çıktı. Kodlu bir dille yazılmış olan küçük kağıdı, masanın üstüne yaydı ve mercekle mesajı okumaya başladı.

Mesaj kısa ve özlüydü: “Kamyonlar 55 nci Alayı Kral Charles Meydanı’ndan yarın öğleden önce nakledecektir. Hemen harekete geçin.”

Gebhardt, “Öyleyse…” dedi hafiçe. Kağıdı kül tablasında yaktı. Bir süre öylece oturarak düşündü. Daha önceden, bir çok kamyonun Londra’da, Kral Charles Meydanı’ndan sahile asker taşıyacağını biliyordu. Yolları üzerinde bir yerde kamyonlar ve askerler patlayıcılarla havaya uçurulacaklardı.

Yatağın altından çantasını çıkardı ve masanın üstüne açtı. Çantanın pamuk yuvalarından birinden, bir bomba aldı. Geniş ve pürüzsüz, şekil olarak eski tiplerden tamamen farklıydı. Tel ile bir arabanın motorunun altına bağlanıyor ve motorun ısınması ile patlıyordu.

Bombalardan on dört tanesini, küçük bir pakette yanına almaya karar verdi. Bu miktar iki saat içinde baş edebileceği en fazla bomba sayısıydı. Gece yarısına doğru bütün askerler ve tamirciler gitmiş, saat ikide de bir polis kontrole gelmişti. İngilizlerin verdiği bu boşluğa şükrediyordu. Gece on iki ile iki arasındaki süre ona kalıyordu.

Zamanın önemini düşünürken birden saati aklına geldi. Saate yeni bir kayış takarak, saati koluna taktı. Sonra, sakince oturdu ve gökyüzünü seyrederken, zihninde yaptığı planın son detaylarını kontrol ediyordu.

Elbette! Saat dükkanına girmeden önce saatçiye parola vermek için bir saat dört dakika geriye almıştı. Tekrar güldü ve saatin yelkovanını atmış dört dakika ileriye aldı. Bu tür küçük ayrıntıları asla unutmayışı onu iyi bir gizli ajan yapmıştı ve bunu gayet iyi biliyordu.

Gebhardt, zamanı gelince, dikkatli bir şekilde karartılmış sokakların loşluğunda ilerlemeye başladı.

Kral Charles Meydanı’nın arkasındaki dar sokakta durdu ve saatine baktı. Saat tam olarak gece on ikiyi gösteriyordu. Gülümsedi. Her şey saat gibi işliyordu. Tam olarak güvende olabilmek için on dakika daha bekledi.

Bir çitin üzerinden atladı. İki binanın arasındaki dar yoldan dikkatlice ilerleyerek, Kral Charles Meydanı’na çıktı. Kamyonların siyah silüetlerini sayarak, bir süre ayakta bekledi.

En yakın kamyona doğru ilerledi. Paketi yere koydu ve bir parça tel ve bir tel makası çıkardı. Kamyonun altına uzandı ve motorun alt tarafına dokundu. Sırt üstü düzgünce yatarak, karanlıkta, bombayı uygun şekilde tel ile irtibatlamak istediği yeri ayarlamaya çalıştı.

Birisi ayak bileğinin üzerine bastı.

Gebhardt, ayağında büyük bir acı hissetti. Nefes bile almadan, dudaklarını ısırarak bekledi. Hayır; hayır; burada hiç kimse olamaz diye düşündü. Bu saatlerde buralarda hiç kimsecikler olmazdı. Bir çok defa kontrol etmişti ama aynı ağırlık bileğinin üzerinde durmaya devam ediyordu.

“Pekala bayım” dedi bir ses; “Çık oradan dışarı.”

Tel makası elinden yere yuvarlandı. Ayaklarından tutan eller onu dışarı çekti. Panik halinde, adamı tekmeleyip kurtuldu, ayağa kalktı ve hızla koşmaya başladı.

Bir adam bağırdı. Başka birisi ıslık çaldı. Bir yerlerden bir şey atladı ve onu yere düşürecek şiddette vurdu. Gebhardt bir yüze bir, iki yumruk salladı. Kurtulur kurtulmaz, koşmaya devam etti. Karşısına bir duvar çıktı. Yanlış yolmuş. Bir fener üzerine odaklandı. Geriye döndü ama artık çok geçti.

“İşte, orada. Yakalayın!”

Gebhardt, tabancasını çıkardı. Koşarken bağıdıklarını ve çok yakınına geldiklerini farkediyordu.

Arkasında mermi sesleri vardı. Sırtından bir şey ona vurdu. “Olamaz” diye geçirdi içinden. Planı mükemmeldi. Keskin bir acı duyuyordu. Zayıf bir ses tonuyla “Hayır” dedi. Askerler geldiğinde çoktan ölmüştü. Bir kolu önde, yerde uzanmış yatıyordu. Kolundaki saat zamanı gösteriyordu.

Genç bir asker: “Adamın cesaretini tahmin etsene. Bizim burada olmayacağımızı düşünerek içeri girdi herhalde. Kolundaki saat çok güzel ama düştüğü zaman kırılmış” dedi.

Başka bir asker:

“Bu saat, bir saat kadar ileri. Bu nasıl olabilir ki?” dedi.

Küçük saatçi, ertesi gün gazeteden, Gebhardt ile ilgili haberleri okuduğu zaman çok şaşırdı:

“Anlayamıyorum” diye düşündü.

“Adam çok dikkatsiz davranmış olmalı. Ben hiç bir hata yapmadım. Evet, evet; hatta, geri vermeden önce saatini tam olarak ayarlamıştım bile…”

 

9

Decision

Roy Hilligoss

Even after a year, Chad still called us Aunt Pat and Uncle Bill. But we thought our job had become that of mother and father – until that letter arrived from the 6th Artillery headquarters in North Africa in our mailbox in East Orange, New Jersey.

Chad had come to us as an English refugee. He was supposed to stay until they had put “Mr. Hitler in the bag,” as he expressed it, and he could go back to his adored father, Major Jollison of the Royal Artillery. In other words, he had been sent to the United States like many other English children to live with an American family for the duration of the war, after which time he planned to return home to London.

But Major Jollison had been killed while resisting a Nazi tank attack in the North African desert.

Chad had taken the news without the slightest show of emotion. Probably Pat and I alone realized the sharp pain that must have torn through his young heart when he learned that his father was dead. He was English and his people were fighting a desperate battle, so he could not let his own individual tragedy show.

England meant much to him, but when he had recovered a little from the shock he seemed resigned to living with us and becoming an American. He had had no one else but his father.

“I shall try very hard,” he told us seriously in that thin, rather sharp voice of his, “to be as you would want your own boy to be. I shall get onto your American ways as quickly as I can and try to make you quite proud of me.”

He smiled. “I shall even admire your Revolutionary patriots.”

So we could not help loving him, you see, and hoping he really wanted to stay with us forever, even after the war had ended.

He did brilliantly, and an early problem – the way the other boys at school kidded him about his English accent and manners – had disappeared. Everyone in town knew how bravely his father had died, and this gave Chad a certain romantic interest.

In fact everything had gone beautifully – till that letter came from a member of the 6th Artillery, Captain Burroughs. The 6th Artillery had been Major Jollison’s military unit.

Pat held the letter out to me one evening, the moment I came in the door. But she was too upset emotionally to wait until I read it.

“He was terribly fond of Chad’s father, Bill,” she said. “And he’d like to offer Chad a place to live – with his mother in her home just outside London.”

I looked up from letter. “He says he recognizes the danger.”

“But he’s like all Englishmen, I suppose,” Pat said. “Rain or shine, bombs or no bombs, they think that England is the only place in the world to live. And of course he thinks Chad will be company for his mother. She’s old and alone…. Oh, Bill, do you think he’ll go?”

I shook my head. “I don’t know. But I’ve been afraid he would some day.”

“But he has no relatives there. Surely he’d rather be with us….”

“It’s like you said – rain or shine. And he’s not really our boy, Pat; we just hope he would be, and he’s tried to pretend.”

She sighed. “I know, I was only hoping, not talking sense. Well…” she took my arm, “ – let’s go up to his room and tell him.”

Chad was lying on his small stomach, reading, when we entered his room. He got quickly to his feet and shook my hand – he always did that when I got home evenings. “How’d the stock market go today, Uncle Bill?” He was picking up our ways fast.

I handed him the letter.

I watched his blue eyes move quickly back and forth across the page, and when they reached the bottom they stayed there. He was thinking rapidly. Suddenly I knew he’d made his decision because his face lost all expression: a habit of his.

“Are you going dear?” Pat asked softly.

He nodded. “I must, Aunt Pat.”

“They’re raining bombs on London, son,” I said.

“I know,” he said. “That’s why I’m going.”

“I don’t understand,” I said.

“I mean…” for a moment he paused,” – well, when your country’s having its most difficult times, that’s when it needs you most.”

That sounded a bit too grown-up, too like something he had read somewhere. I looked suspiciously at him, but his eyes met mine bravely. “All right, son,” I said. “I’m sorry, but if you….”

“I’m sorry too,” he said quickly. “Really, Uncle Bill. But I must go.”

“I’d better finish getting dinner,” Pat said in a queer voice, and left us.

“And I have to wash,” Chad said steadily.

I was left, staring down at the letter from Captain Burroughs, already missing these strange youngster as if he’d been all our own from the very start.

We didn’t talk much about his going. But we might as well have discussed it constantly; it certainly was with us every moment. From that first night, on through the week following, there were few signs of cheerfulness in our house.

But the evening I came home with final details about his trip to New York, where a friend of mine would take charge and get him safely onto the boat…well, that about finished it. Chad’s quiet unrevealing face didn’t change a bit, but Pat looked at me as if I would struck her. I knew how she felt.

Late that night I woke up, frightened, sure I had heard Chad crying in the next room. But it was Pat.

“You are crying, darling?”

“Of course,” she said shakily. “Oh, Bill, it hurts to lose him.”

I held her close. “I know so well,” I said. “He’s like our own boy.”

And then so quickly, it was the day for Chad to leave us. I had stayed home to drive him to the station, but Pat wasn’t going alone. She said she simply couldn’t take it.

The three of us were standing in the doorway, just standing there with little to say. Chad was wearing the same clothes he had come to America in – he had wanted to wear them – the short coat, the small cap, the wool stockings that left his knees bear. But when we had first seen him on a dock in New York, he had been looking about him defiantly, with his chin out, trying to hide his fears; now his face was serious, his lower lip pulled slightly in.

“I’ve been happy here,” he said.

He was interrupted by the mailman, who handed a letter to Pat. She passed it on to me.

“Goodbye, Chad,” she said weakly. ”Always remember that we….”

“Wait,” I broke in. ”This letter’s from Captain Burroughs.” But my enthusiasm was short – lived. “It’s just a little consolation,” I said. “He says we won’t have to worry about Chad. Mrs. Burroughs is being removed to Australia and Chad is supposed to join her there. There won’t be any bombs anywhere.”

“That’s something,” Pat said.

But Chad was suddenly all animation. “Then I don’t have to go!”

Pat dropped to her knees and stared at him. “You don’t have to go? Didn’t you want to go?”

“Why, no,” Chad said. “But she was a very old lady and all alone in the bombings. I thought I would be able to protect her. But now that she’s been sent to Australia….”

“Why on earth didn’t you tell us how you felt? I demanded.

He seemed a little embarrassed. “I was afraid, “ he said, “that it might seem forward of me to think I could protect Mrs. Burroughs. And I knew you wouldn’t want a son who was forward.”

Pat was half-laughing, half-crying, and hugging wildly. To cover my own feelings I said with an imitation English accent, “then you’re quite happy now, old boy?”

“Quite happy?”. He smiled up at me. “Uncle Bill, I feel like a million bucks!”

Chad Jollison – American schoolboy, our boy.


Türkçesi

Karar

Roy Hilligoss

Aradan bir yıl geçmesine rağmen, Chad bizi, Pat teyze ve Bill amca diye çağırıyordu. Ama biz ona, ana baba gibi davranma yönünde kendimizi sorumlu hissediyorduk. Taki, Kuzey Afrika’daki 6ncı Topçu Alayı’ndan, New Jersey’nin, Doğu Orange kasabasında bulunan evimizin posta kutusuna gelen mektubu okuyana kadar.

Chad, bizim yanımıza bir İngiliz mülteci olarak gelmişti. Onun sözüyle İngilizler’in, Hitler’in işini bitireceği ve çok sevdiği babası, Kraliyet Topçu Birliği’nden Binbaşı Jollison’un yanına geri döneceği zamana kadar kalmak üzere gelmişti. Başka bir deyişle, diğer bir çok çocuk gibi, o da Amerika’ya savaş sona erinceye kadar bir Amerikan ailesinin yanında kalması için gönderilmişti. Belli bir süre sonra da Londra’ya, memleketine geri dönmeyi planlıyordu.

Ama Binbaşı Jollison, Kuzey Afrika Çölü’nde, bir Nazi Tank taarruzuna karşı koyarken ölmüştü.

Chad babasının ölümünü öğrendiği zaman, yüzünde en küçük bir üzüntü emaresi belirmedi. Ancak Pat ve ben, babasının ölüm haberini aldığı zaman gencecik kalbini yırtarcasına batan keskin bir acı saplandığını hissettik. Ama o bir İngiliz idi ve halkı ümitsiz bir savaşın göbeğinde mücadele veriyordu. Öyleyse, kendi kişisel üzüntülerini göstermeye hakkı yoktu.

İngiltere, ona çok şey ifade ediyordu, ama şoktan kendini biraz kurtardıktan sonra, kaderine boyun eğmiş görünerek, bizimle yaşamaya ve bir Amerikan olmaya razı oldu. Babasından başka hiç kimsesi de yoktu zaten.

O ince ve nispeten keskin sesiyle, gayet ciddi bir şekilde: “Bütün gücümle kendi oğlunuzun nasıl olmasını istiyorsanız öyle bir çocuk olmaya çalışacağım. Amerikan yaşayış tarzına, gelenek ve göreneklerine, yapabildiğim kadar çabuk ayak uydurarak, benimle gurur duymanızı sağlayacağım” dedi ve

gülerek ekledi: “Hatta sizin bağımsızlık savaşı kahramanlarınıza da hayran olacağım.”

Böyle bir çocuğu sevmemek imkansızdı. Hatta onu o kadar çok seviyorduk ki, savaş sona erdikten sonra da, bizimle her zaman kalacağını umuyorduk.

Çok çabuk yaşam koşullarımıza ayak uydurdu ama kısa bir süre sonra karşılaştığımız bir problem – Okuldaki diğer çocukların, onun İngiliz aksanıyla ve tarzıyla alay etmeleri – de ortadan kalktı. Şehirdeki herkes, babasının ne kadar cesurca öldüğünü biliyordu. Bu da Chad’e bir sempati kazandırıyordu.

6ncı Topçu Alayı’ndan Yüzbaşı Burroughs tarafından gönderilen mektup bize ulaşana kadar her şey gayet güzel gidiyordu. 6 ncı Topçu Alayı, Binbaşı Jollison’un askeri birliğiydi.

Pat, bir akşam eve geldiğimde, kapıdan girer girmez, mektubu bana uzattı. O kadar üzgün ve duygu yüklüydü ki ben mektubu okuyuncaya kadar zor sabretti.

“Chad’in babasını çok severmiş, Bill ve Chad’e Londra’nın biraz dışında kendi annesinin evinde yaşamayı öneriyor” dedi.

Mektuptan kafamı kaldırdım ve: “Tehlikenin farkında olduğunu söylüyor” dedim.

Pat heyecanla: “Ama o da bütün diğer İngilizler gibi. Yağmur veya güneş; bomba olsun veya olmasın; hepsi, İngiltere’nin dünya üzerinde yaşanabilecek tek yer olduğunu düşünürler. Chad’in annesine can yoldaşlığı yapacağını söylüyor. O yaşlı ve yalnız bir kadın… Bill, sence gerçekten de gider mi?”

Kafamı salladım: “Bilmiyorum. Ama uzun zamandır bir gün gitmesinden korkuyordum” dedim.

“Ama orada hiç akrabası yok. Şüphesiz bizimle kalmayı tercih eder” dedi Pat.

“Senin de dediğin gibi yağmur veya güneş. Zaten o, bizim çocuğumuz da değil Pat. Biz sadece onun bizim oğlumuz olmasını istedik, o da öyle yapmaya çalıştı, hepsi bu” dedim.

Pat derin bir iç çekti: “Biliyorum, sadece öyle olmasını umuyorum, duygusal konuşmak amacında değilim. Yani…” elimi tuttu ve “Haydi, odasına gidip ona söyleyelim” dedi.

Odaya girdiğimizde, Chad uzanmış kitap okuyordu. Her akşam eve geldiğimde yaptığı gibi, ayağa kalktı ve elimi sıktı. “Bugün borsa nasıl gitti?” dye sordu. Bizim yaşamımıza çabuk ayak uyduruyordu.

Mektubu ona uzattım. Mavi gözlerinin sayfanın sağına soluna süratle hareket edişini seyrettim. Sayfanın sonuna geldiğinde gözleri orada kaldı. Hızlı düşünüyordu. Birden, kararını verdiğini anladım. Çünkü, yüzündeki bütün o ifade silinmişti. Bu, onun bir alışkanlığıydı.

“Gidiyor musun, hayatım?” diye sordu Pat, hafifçe.

Onaylarcasına kafa salladı: “Gitmeliyim, Pat teyze” dedi.

“Londra’nın üstüne yağmur gibi bomba yağdırıyorlar, evlat” dedim.

“Biliyorum, zaten bu yüzden gidiyorum” dedi.

“Anlamıyorum” dedim.

“Söylemek istediğim…” bir süre durakladı ve “Yani, ülkenizin en zor zamanlarını yaşadığı an, size en fazla ihtiyaç duyduğu andır” dedi.

Bu sözler bir parça, çok daha büyük insanların söylediği sözler gibi göründü. Sanki bir yerlerden okumuştu. Şüpheli bir şekilde ona baktım ama gözlerini cesurca benimkilere dikti. “Pekala, evlat” dedim. “Üzgünüm, ama eğer…”

“ Ben de üzgünüm” dedi hemen. “Gerçekten, Bill Amca. Ama gitmek zorundayım.”

“Ben akşam yemeğini hazırlasam iyi olacak” dedi Pat garip bir ses tonuyla ve odadan ayrıldı.

“Ben de duş almalıyım” dedi Chad.

Ben, Yüzbaşı Burroughs’dan gelen mektuba bakar halde kaldım. Şimdiden bu yabancı çocuğu, sanki doğduğundan beri bizimleymiş gibi özlediğimi hissettim.

Gidişi hakkında fazla konuşmadık. Yine de sürekli bu konu hakkında tartıştık. Çünkü bu konu her an bizimle birlikteydi. Bu ilk geceden itibaren, geçen bir hafta boyunca evimizde çok az bir mutluluk havası vardı.

O akşam eve, onun New York’a gidişiyle ilgili son detaylarla geldim. New York’ta da bir arkadaşım ona göz kulak olup, güvenle gemiye binmesini sağlayacaktı. İşte o anda, evde kalan son mutluluk ışıkları da söndü.

Chad sakindi. Anlamsız yüz ifadesinde hiç değişiklik olmadı. Ama pat, sanki onu fena halde hırpalamışım gibi bakıyordu bana. Neler hissettiğini biliyordum.

Gece geç saatte, Chad’in olduğuna emin olduğum bir ağlama sesiyle irkildim. Ama ağlayan, Pat idi.

“Ağlıyor musun, hayatım?” diye sordum.

“Elbette” dedi titreyen sesiyle. “Onu kaybetmek çok acı veriyor.”

Onu kucakladım ve: “Çok iyi biliyorum” dedim. “ Sanki bizim öz oğlumuz gibi.”

Sonra kısa sürede, Chad’in bizden ayrılacağı gün geldi çattı. Ben, onu istasyona ***ürmek için evde kalmıştım ama Pat, buna kolayca katlanamayacağı için gelmeyeceğini söyledi.

Üçümüz de kapının girişinde, birbirimizle fazla konuşmadan ayakta duruyorduk. Chad, Amerika’ya ilk geldiği zaman giydiği kıyafetlerini giymişti. Kendisi, onları giymek istemişti; kısa bir palto, küçük bir şapka, dizlerine kadar gelen yün çoraplar… Onu, New York’ta limanda ilk gördüğümüzde, buraya geldiğine hiç memnun olmamış gibi bakıyordu. Çenesi dışardaydı ve korkularını gizlemeye çalışıyordu. Şimdi ise yüzünde ciddi bir ifade vardı. Alt dudağı biraz daha diğerine yakındı.

“Burada çok mutluydum” dedi.

Postacı daha fazla konuşmasına engel oldu. Pat’a bir mektup uzattı. Pat mektubu bana verdi. Chad’e dönerek:

“Güle güle, Chad. Her zaman hatırla ki biz…”

“Dur!” diye araya girdim. “Bu mektup Yüzbaşı Burroughs’dan.” Ama heyecanım uzun sürmedi: “Yalnızca teselli etmek için yazmış. Chad için endişelenmemizi istiyor. Bayan Burroughs’un Avusturalya’ya gönderildiğini ve Chad’in de ona, orada katılacağını, orada da hiç bomba olmayacağını yazıyor” dedim.

“Bu da bir şey” dedi Pat.

Ama Chad birden, büyük bir coşkuyla:

“O halde gitmeme gerek yok!” dedi.

Pat dizlerinin üzerine düştü ve ona bakakaldı:

“Gitmek zorunda değil misin? Gitmek istemiyor muydun?” diye sordu.

“Neden? Tabi ki hayır” dedi Chad. “Ama o çok yaşlı bir kadındı ve bombaların altında yalnızdı. Ben onu koruyabileceğimi düşünmüştüm. Ama madem ki şimdi o Avustralya’ya gönderildi…”

“Neden daha önce neler hissettiğini bize söylemedin?” diye çıkıştım.

Biraz utanmış görünerek: “Korktum” dedi. “Bayan Burroughs’u korumaya çalışmam bir küstahlık olarak görülür ve siz de küstah bir oğul istemezsiniz diye korktum.”

Pat yarı ağlar, yarı güler bir halde çılgınca ona sarılıyordu. Ben de duygularımı gizlemeye çalışarak, taklit İngiliz aksanıyla: “O halde şimdi gerçekten mutlusun, ihtiyar çocuk” dedim.

“Çok mutlu” gülerek yüzüme baktı ve “Bill Amca, kendimi bulutların üstünde hissediyorum” dedi.

Chad Jollison: Amerikalı öğrenci, bizim oğlumuz…

 

10

Detour to Romance

Located in the checkroom in Union Station as I am, I see everybody that comes up the stairs.

Tony – who owned the magazine stand to my left-, studied the laws of probability because he liked to bet on the horse races. He claimed that he could calculate, according to his system, that if I held my job one hundred and twelve years more I would know everybody in the world by sight.

And I came to the theory that if you wait long enough in a big railroad station like Union Station you’ll see everybody that travels.

I’ve told my theory to lots of people but nobody ever did anything about it except Harry. He came in a little over three years ago and waited at the head of the stairs for the passenger from the 9:05 train.

I remember seeing Harry that first evening. He wasn’t much more than a thin, anxious kid then. He was all dressed up and I knew he was meeting his girl and that they would be married twenty minutes after she arrived. There is no use in my trying to explain how I knew all this, but after you’ve watched people waiting at the head of the stairs for eighteen years as I have done, then it is easy.

Well, the passengers came up and I had to get busy. I didn’t look toward the stairs again until nearly time for the 9:18 and I was very surprised to see that the young fellow was still there.

She didn’t come on the 9:18 either, nor on the 9:40, and when the passengers from 10:02 had all arrived and left, Harry was looking pretty desperate. Pretty soon he came close to my window so I called out and asked him what she looked like.

You would have thought that I had checked her among the packages in my checkroom from the way he came over and half crawled through my window. “ She’s small and dark,” he says, “and nineteen years old and very neat in the way she walks. She has a face,“ he says, thinking a minute “that has lots of spirit. I mean she can get mad but she never stays long. And her eyebrows come to a little point in the middle. She’s got a brown fur, but may be she isn’t wearing it.”

I couldn’t remember seeing anybody like that.

He showed me the telegram he’d received: ARRIVE THURSDAY. MEET ME AT STATION. LOVE LOVE, LOVE. -MAY. It was from Omaha, Nebraska.

“ Well, “ I finally say, “ why don’t you phone to your home? She is probably called there if she got in ahead of you. “

He gave me a seek look, “ I’ve only been town two days. We were going to meet and then drive down south where I’ve got a job promised me. She- she hasn’t any address for me. “ He touched the telegram.“ I got this general delivery.“

With that, he walked off to the head of stairs to look over the people from the 11:22.

When I came on duty the next day he was still there and came over as soon as he saw me.

“ Did she work anywhere? “ I asked.

He nodded. “ She was a typist. I telegraphed her former boss. All they say is that she left her job to get married. “

Well, that was how it began. Harry meet every train the next three or four days. Of course the railroad line made a routine checkup and the police look into the case. But nobody was any real help. I could see that they all figured that May had simply played a trick on him. But never believed that, somehow.

One day, after about two weeks, Harry and I were talking and I told him about my theory. “ If you’ll just wait long enough,” I say, “ you’ll see her coming up those stairs some day. “ He turned and looked at stairs as though he had never seen them before, while I went on explaining about Tony’s figures on the Laws of Probability. Next day when I came to work Harry was behind the counter of Tony’s magazine stand. He looked at me rather sheepishly and says, “ Well, I had to get a job somewhere, didn’t I? “

So he began to work as a clerk for Tony. We never spoke of May anymore and neither of us ever mentions my theory. But I noticed that Harry always saw every person who comes up to stairs.

Toward the end of the year Tony was killed in some argument over gambling, and Tony’s widow left Harry incomplete charge of the magazine stand. And when she got married again some time later, Harry bought the stand from her.

He borrowed money and installed a soda fountain and pretty soon he had a very nice little business.

Then came yesterday. I heard a cry and a lot of things falling. The cry was from Harry and the things falling were a lot f dolls and the other things which he had upset while he was jumping over the counter. He run across and grabbed a girl not ten feet from my window. She was small and dark and her eyebrows came to a little point in the middle.

For a while they just hung there to each other laughing and crying and saying things without meaning, “ It was the bus station I meant- “ and he’d kiss her speechless and tell her the many things he had done to find her. What apparently happened three years before was that May had come by bus, not by train, and in her telegram she meant “ bus station “, “ not “ railroad station “. She had waited at the bus station for days and had spent all her money trying to find Harry. Finally she got a job typing.

“ What? “ says Harry. “ Have you been working in town? All the time? “

She nodded.

“ Well, Heavens – didn’t you come down here to the station? “ He pointed across to his magazine stand. “ I’ve been there all the time. I owned it. I’ve watched everybody that came up the stairs –“

She began to look a little pale. Pretty soon she looked over at the stairs and said in a weak voice, “ I-I never came up the stairs before. You see, I went out of town yesterday on a short business trip – Oh Harry! “ Then she threw her arms around his neck and really began to cry.

After a minute she backed away and pointed very stiffly toward the north end of the station. “

Harry, for three years, three solid years, I’ve been right over there – working right in this very station, typing, in the office of the stationmaster.

The wonderful thing to me is how the Laws of Probability worked so hard so long until they finally got May to walk up those stairs of ours.

Türkçesi

Dolambaçlı Bir Aşk Macareası

 

 

 

 

Union İstasyonunda emanet odasında merdivenlerden yukarı çıkan herkesi görebiliyorum.

Soldaki dergi bayisine sahip olan Tony, olasılık kanunlarına çalıştı çünkü at yarışı oynamayı çok seviyordu. Yüzoniki yıl daha bu işi sürdürürsem dünyadaki herkesi simaen tanıyabileceğimi kendi sistemine göre hesaplayabileceğini iddia ediyordu.

Bende, eğer Union İstasyonu gibi büyük bir tren istasyonunda yeterince uzun beklersem seyahat eden herkesi görebileceğim teorisine ulaştım.

Teorimi birçok kişiye anlattım fakat Harry’den başka hiçkimse bu konuda birşey yapmadı. Üç yıldan az fazla bir süre önce geldi ve 9:05 treninden gelen yolcuları o merdivenlerin başında bekledi.

Harry’i o akşam ilk kez görüşümü hatırlıyorum. O zamanlar zayıf, endişeli bir çocuktan başka birşey değildi. İyi giyinmişti ve kızını beklediğini ve kız geldikten yaklaşık yirmi dakika sonra evleneceklerini biliyordum. Bütün bunları nasıl bildiğimi anlatmanın bir anlamı yok, fakat benim gibi onsekiz yıldır merdiven başında bekleyenleri seyredince bu çok kolay.

Yolcular geldi ve ben çok meşguldüm. Merdivenlere doğru saat 9:18’e kadar bakmadım ve o genç arkadaşın hala orada olduğunu görünce çok şaşırdım.

Kız 9:18 treniyle de gelmedi 9:40’ta da gelmedi. 10:02 yolcularının hepsi gelip ayrıldıklarında, Harry gerçekten umutsuz görünüyordu. Biraz sonra penceremin yanına yaklaştı ve ona kızın neye benzediğini sordum.

Gelişi ve sürünmesinden onu emanet odasında gelen bagajlardan kontrol ettiğimi düşünebilirdiniz,“ Küçük ve esmer” dedi. “Ondokuz yaşında ve etkileyici bir yürüyüşü var . Yüzü “ dedi bir dakika düşündü “ oldukça anlamlı.” Demek istediğim kızar, fakat uzun süre kızgın kalamaz ve kaşları ortada küçük bir nokta oluşturur. Kahverengi bir kürkü var fakat belkide onu giymemiştir. ”

Öyle birini gördüğümü hatırlayamadım.

Bana aldığı telgrafı gösterdi . PERŞEMBE GÜNÜ GELİYORUM. BENİ İSTASYONDA KARŞILA. SEVGİLER, SEVGİLER, SEVGİLER.,-MAY. Telgraf Omaha , Nebraska’dan geliyordu.

Sonunda “Evini neden aramıyorsun “ dedim. “Eğer senden önce gelmişse mutlaka orayı aramıştır.”

Bana aptalmışım gibi baktı “Kasabaya geleli daha iki gün oldu. Buluşup bana teklif edilen iş için güneye arabayla gidecektik. Bana hiçbir adres vermedi.” Telgrafa dokundu. “ Bunu genel postadan aldım. “

Bunu dedikten sonra merdivenlerin ucuna 11:22 trenindeki yolculara bakmaya gitti.

Bir sonraki gün mesaiye geldiğimde o hala oradaydı ve beni görür görmez yanıma geldi.

“Kız bir yerde çalıştı mı?” diye sordum.

Başını öne salladı. “Daktilocuydu. Önceki patronuna tegraf yolladım. Bütün bildikleri evlenmek için işten ayrıldığıydı. “

İşte olay olay böyle başlamıştı. Harry sonraki üç veya dört gün bütün trenleri karşıladı. Elbette demiryolları rutin kontroller yaptı ve polis olayı araştırdı. Fakat hiçkimse gerçek bir yardımda bulunamadı. Herkesin davranışının açıkça May’in ona oyun yaptığı şeklinde olduğunu görebiliyordum. Fakat nasılsa buna hiçbir zaman inanmadım.

İki hafta geciktikten sonra bir gün, Harry ile konuşuyorduk, ve ben ona teorimden bahsettim.“ Eğer yeteri kadar beklersen“ dedim, “birgün onun o merdivenlerden yukarı çıktığını göreceksin. “Ben Tony’nin olasılık konuları hakkında açıklama yaparken, o arkasına döndü ve merdivenlere daha önce onları hiç görmemiş gibi baktı .

Ertesi gün işe geldiğimde Harry, Tonny’nin dergi büfesinin tezgahının arkasındaydı. Bana sıkılgan bir şekilde baktı ve “ Bir yerde iş bulmak zorundaydım, değil mi? “ dedi.

Sonuçta tezgahtar olarak Tony için çalışmaya başladı. May hakkında daha fazla hiç konuşmadık, teorimizden hiç bahsetmedik. Fakat Harry’in gelen her kişiyi daima gözlediğini farkettim.

Senenin sonuna doğru Harry bir kumar oyunu yüzünden çıkan tartışmada öldürüldü ve Tonny’nin dul kalan eşi büfenin tüm sorumluluğunu Harry’’e bıraktı. Bir süre sonra tekrar evlendiğinde ise Harry büfeyi ondan satın aldı.

Borç alarak bir soda tezgahı kurdu ve kısa bir süre sonra küçük, güzel bir işe sahip odu.

Sonra dün geceye geldik. Bir çığlık ve bir çok şeyin yere düştüğünü duydum. Çığlık Harry’den yükseliyordu ve düşen şeyler de tezgahın üzerinde zıplarken yere düşürdüğü bir çok oyuncak ve diğer şeylerdi. Karşıya doğru koştu ve penceremden üç metreden daha yakında bulunan bir kızı elleriyle yakaladı. Kız ufak tefekti ve kaşları ortada birleşerek nokta oluşturuyordu.

Bir süre orada birbirilerine sarılmış olarak kaldılar, ağladılar, güldüler ve birbirilerine anlamsız şeyler söylediler. “kasdettiğim otobüs durağıydı“ gibi kız birkaç kelime söyledi. Harry, kızı birşey söyleden defalarca öptü ve onu bulmak için yaptığı birçok şeyi anlattı. Belliki üç yıl önce, May trenle değil otobüsle gelmişti ve telgrafında bahsettiği “otobüs durağıydı, demiryolu istasyonu değildi.“ otobüs durağında günlerce beklemiş ve bütün parasını Harry’i bulmak için harcamıştı. Sonuçta daktilocu olarak bir iş bulmuştu.

“Ne ? “ dedi Harry. “Bütün bu süre boyunca bu kasabada mı çalışıyordun ?

Evet anlamında başını salladı.

Aman Allahım, “ Hiç aşağıya bu istasyona gelmedin mi?“ diyerek kaşıdaki dergi büfesini işaret etti. “ Bütün bu zaman boyunca ben oradayım. Orası benim. Merdivenlerden çıkan herkesi seyrettim. “

Kız hafifçe solgunlaşmaya başladı. Kısa bir süre sonra merdivenlere baktı ve “ O merdivenlerden daha önce hiç çıkmadım. Gördüğün gibi dün kısa bir iş gezisi için kasaba dışına çıkmıştım. Oh,Harry ! “ Sonra kollarını Harry’nin boynuna doladı ve gerçekten ağlamaya başladı.

Bir dakika sonra, biraz geriye çekildi ve kaskatı bir şekilde istasyonun kuzey ucunu göstererek; “Harry, üç yıldır, üç uzun yıldır ben tam oradaydım, işte bu istasyonda çalışıyordum. İstasyon müdürünün ofisinde daktilocuydum.“

Benim için mükemmel olan Olasılık Kanununun böyle zor çalışması ve çok uzun bir süre sonra May’i bize kavuşturmasıydı.

 

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

11

John Rossiter’s Wife

Charles G. Norris

The most fascinating place in the United States is Palm Beach and the most interesting spot in Palm Beach is “Whitney’s.” The name isn’t Whitney’s at all, but anyone who has ever been to Palm Beach will know the establishment to which I refer.

Whitney’s is a restaurant and a gambling place, and sooner or later everybody who comes to Palm Beach visits Whitney’s.

There is no restaurant or hotel in France, Italy, Germany, or Spain whose food can compare with Whitney’s. At Whitney’s there are no menus; you order what you wish from an endless variety of special foods, anything from duck soup to bird’s tongues – and the surprising fact is that you get what you order. But on your first visit to Whitney’s you often pay little attention to what you eat, for very soon, as the room commences to fill, you can hardly believe your eyes. At every table you soon recognize someone who is either famous or notorious.

After lunch this brilliantly dressed group of persons goes down to the gambling room. By two o’clock this room is well filled, by three it is crowded, and it remains so until early hours of the morning. It’s far more interesting and better conducted than Monte Carlo. I was deeply impressed, and soon I welcomed an opportunity to meet Mr. Whitney himself.

We found him in a small, businesslike office hardly large enough to hold the big old-fashioned roll-top desk and a chair or two. Perhaps there was a safe; I can’t remember. The office was protected by some iron bars, and there was a uniformed attendant at the door who admitted us after Mr. Whitney had given the word he would see us.

I found him a man square of jaw, cold of eye, his face rather unexpressive – much what I expected.

He runs his gambling place as a business – and it is a matter of pride with him that it is conducted in an efficient, businesslike way. It is said that his profits are two million dollars a season, and I doubt this just as one doubts the salaries of motion picture stars.

However the man had a strong personality. He interested me. I liked him. I wanted to talk to him, but it was difficult. He was not a very communicative person. Soon I asked him how much he lost a season in the way of bad checks and bad debts. He said approximately two hundred thousand dollars, which he didn’t seem to consider heavy. As he spoke of this a light came into his eyes, and a faint smile appeared on his lips.

“I had a rather interesting experience the other day,” he said. “I was sitting in my office one morning when word was brought to me that a lady wanted to see me; ‘Mrs. John Rossiter,’ the man told me. I knew who John Rossiter was, so I told him to show her in.

“Before she said a word she began to cry, not bitterly; but tears came into her eyes and began to run down her cheeks, and she kept wiping them away with her handkerchief, trying all the time to control herself. I don’t like that sort of thing, you know, and I usually avoid it, but this rather impressed me. I felt sorry for her before she opened her mouth.

“Her husband had been gambling, she told me, and on Wednesday – the day before – had lost thirty thousand dollars. I’ve been acquainted with John Rossiter off and on for five or six years. Every year he has been coming down here, and I’ve known him well enough to say ‘Hello,’ but not much more intimately than that. At any rate, I’ve always had a good feeling about Rossiter. He was a clean-cut man, a good sport, well liked, belonged to a club, and was rather popular everywhere. I had seen him year after year here, but I hadn’t an idea of how he played or what he won or lost.

He had an account with me and always paid very promptly at the end of the month if there was any paying to be done.

“Mrs. Rossiter explained that the great problem of her life had been her husband’s gambling. She had begged him to keep away from the stock market and from cards, and he’d promise her that he’d stop, but then he’d slip and get caught again. The thirty thousand dollars he had lost on Wednesday about cleaned him and his wife out. It meant – oh, I’ve forgotten what she told me exactly: selling the home – it was mortgaged already, she said, taking the two girls out of the school, herself perhaps having to find a position. It was a long story, I don’t remember the details, but I confess that I felt very sorry for her. Taking those two girls out of school was what I believe impressed me, I don’t know why exactly. Well, at any rate, I told her that I didn’t like the idea of anybody coming here and losing everything. Sentiment, if you like, but it’s good business at the same time. It doesn’t help an establishment like this to get a reputation that people can loose everything they have here. The result of it all was that I agreed to give her back the money which her husband had lost, but on one condition, and I made that point very clear: John Rossiter was never to enter my place again. I don’t like that kind of a loser around here. If he hasn’t got the money, he shouldn’t play. She promised me with the tears running down her cheeks, and I gave her the money, and she made me feel like a damn fool by kissing both my hands and asking God to bless me – all that foolishness that a grateful woman feels she has to do when you do her a favor.

“I didn’t think anything more about the affair until the very next afternoon when it was clearly brought back to my mind. My floor manager came to me ant told me that John Rossiter has just come in, and had gone to the gambling room, and was playing at one of the tables. As a rule, I never mix in with what happens outside, but this made me pretty mad, so I walked out there myself.”

“I went straight up to him and said: ‘May I speak to you a minute?’ And when we were off in a corner away from the crowd, I asked him what he meant by coming into my place .”

“’I want to know what this means,’ I demanded. ‘Your wife came to see me yesterday morning and told me about your troubles and about your losing thirty thousand dollars here on Wednesday, and I gave her back the money you’d lost on one condition and that was that you were never to enter my door again. Now, what do you mean by coming here?’”

Rossiter looked at me for a moment. Then he said:

“Why Mr. Whitney, there must be some mistake. I’m not married!”


Türkçesi

John Rossiter’in Karısı

Charles G. Norris

Amerika Birleşik Devletleri’nin en büyüleyici yeri Palm Sahili, Palm Sahili’nin en iliginç köşesi de Whitney’in Yeri’dir. Gerçekteki ismi elbetteki bu değil ama, Palm Sahili’ne gelen herkes kastettiğim bu yeri bilir.

Whitney’in Yeri bir restoran, aynı zamanda da bir kumar merkezidir. Palm Sahili’ne gelen herkes er ya da geç burayı mutlaka ziyaret eder.

Fransa, İtalya, Almanya ve İspanya’daki hiç bir otel veya restoranın yaptığı yemekler Whitney’in Yeri’ndekilerle boy ölçüşemez. Whitney’in Yeri’nde menü yoktur, siz sadece ördek çorbasından kuş diline kadar her ne istiyorsanız siparişini veriyorsunuz ve siparişiniz kısa sürede yerine getiriliyor. Ama Whitney’in Yeri’ni ilk ziyaretinizde ne ne yediğinize fazla önem vermezsiniz. Çünkü restoran dolmaya başlayınca gözlerinize inanamazsınız. Her masada ya bir ünlü ya da kötü şöhretli birini görebilirsiniz.

Öğle yemeğinden sonra bu şık giyimli insanlar aşağı kata kumar odasına inerler. Saat iki gibi oda epeyce dolu bir hal alır. Saat üçte iyice kalabalıklaşır ve sabaha kadar bu kalabalık hiç eksilmez. Monte Carlo’ya göre daha ilgi çekici ve daha iyi yönetilen bir yerdir. Ben de bu özelliklerinden çok etkilendim ve çok geçmeden restoran sahibi Bay Whitney ile bizzat tanışma fırsatı da buldum.

Bay Whitney’i içine büyük bir antika yazı masası ve bir veya iki sandalye alabilecek genişlikteki küçük bir ofiste bulduk. Odada tam olarak hatırlayamıyorum ama muhtemelen bir de çelik kasa vardı. Oda demir çubuklarla korunuyordu ve kapıda, Bay Whitney’in görüşmeyi kabul etmesi üzerine bizi içeri davet eden üniformalı bir görevli vardı.

Bay Whitney umduğum gibi birisiydi. Oval çeneli, soğuk bakışlı ve nispeten anlamsız bir yüzü olan bir adamdı.





Kumarhanesini bir işyeri edasıyla yönetiyordu ve bu etkili ve işyeri benzeri yönetim de onun için bir gurur kaynağıydı. Sezon başına karının iki milyon dolar olduğu söyleniyordu ama nasıl birisi Hollywood artistlerinin maaşına inanmazsa ben de buna inanmıyordum.

Yine de adam güçlü bir şahsiyete sahipti. Benim de ilgimi çekti, ondan hoşlandım. Onunla konuşmak istedim ama iletişim kurmak konusunda pek istekli birisi değildi. Sonunda bir sezonda ödenmeyen çekler ve borçlardan dolayı ne kadar kaybettiğini sordum. Kendisi için çok olmadığını belli edecek bir tavırla hemen hemen iki yüz bin dolar kaybettiğini söyledi. Bunu söylerken gözleri parladı ve dudaklarında zayıf bir gülüş belirdi.

“Önceki gün oldukça ilginç bir deneyim yaşadım” dedi. Sa-bah ofisimde otururken hizmetkar, bir bayanın benimle görüşmek istediğini, isminin de Bayan John Rossiter olduğunu söyledi. John Rossiter’i tanıdığım için eşiyle görüşmeyi kabul ettim.

Bayan içeri girer girmez daha ağzını açmadan ağlamaya başladı ama şiddetli değil. Gözleri yaş doldu ve yanaklarından süzülmeye başladı. Kendini kontrol etmeye çalıştı. Gözlerinden yanaklarına süzülen yaşları mendiliyle silmeye çalışıyordu. Bu tür olaylardan aslında pek hoşlanmam, hatta kaçınırım ama bu durum beni oldukça etkiledi. Daha ağzından bir tek söz çıkmamasına rağmen onun için üzüntü duydum.

Kocasının bir gün önce – Çarşamba günü – kumarda otuz bin dolar kaybettiğini söyledi. Bay Rossiter’i beş, altı yıldır tanıyorum. Her yıl belli zamanlarda buraya gelir ve ben karşılaştığımızda bir merhaba diyecek kadar onu tanırdım ama daha fazla bir samimiyetimiz yoktu. Yine de onun hakkındaki görüşlerim hep olumlu yönde olmuştu. Bakımlı, atletik, iyi bir kulube mensup, nispeten her yerde popüler bir adamdı. Onu yıllardır burada görmeme rağmen nasıl kumar oynadığı veya ne kazanıp, ne kaybettiği hakkında hiç bir fikrim ve bilgim yoktu.

Benim yerimde bir hesabı vardı ve ay sonunda, eğer ödenmesi gereken borcu varsa vakit geçirmeden öderdi.

Bayan Rossiter, hayatındaki en büyük problemin kocasının kumar oynaması olduğundan bahsetti. Kocasına borsa ve oyun kağıtlarından uzak durması için yalvardığını, onun da bu kötü alışkanlıklarına bir son vereceğine dair söz verdiğini, ama sonra kaçıp bu illete yakalandığını söyledi. Çarşamba günü kaybettiği otuz bin doların kendilerini çok kötü durumda bırakmış. Yani, tam olarak şöyle demişti: O anda ipotek altında olan evlerini satmışlar, iki kızlarını okuldan almışlar ve kendi de bir iş bulacakmış. Oldukça uzun bir hikaye idi ve ayrıntıları tam olarak hatırlayamıyorum, ama itiraf etmeliyim ki onun adına fazlasıyla üzüntü duydum. Beni asıl etkileyen konu, sanırım iki kızını okuldan almak zorunda kalması oldu. Sebebini de tam olarak bilmiyorum ama yine de ona, insanların buraya gelip her şeylerini kaybetmelerinin hoşuma gitmediğini, duygusallığı bir kenara bırakırsak, aynı zamanda bunun iyi de bir iş olduğunu söyledim. Ancak buraya gelen insanların her şeylerini kaybettiği şeklindeki bir şöhretin, bu tipte bir iş yerine hiç de fayda sağlamayacağı açıktı. Sonuçta, bir şartla, ona kocasının kaybettiği otuz bin doları geri vermeye karar verdim ve bunu da açıkça ifade ettim. “John Rossiter bir daha benim yerime gelmeyecekti.” Buralarda bu şekilde sürekli kaybeden kişilerin bulunmasından hoşlanmadığımı söyledim. Parası yoksa oynamamalı. Gözü yaşlı kadın bana söz verdi. Parayı ona verince, kendimi aptal gibi hissetmeme yol açacak şekilde, iki elime birden sarıldı ve öpmeye, benim için dualar etmeye başladı. Bütün bunlar minnettar bir kadının kendisine yapılan bir iyiliğe karşı olan duygularının ifadesiydi.

Ertesi gün öğleden sonra, tekrar hatırıma gelinceye kadar bu olay hakkında hiç bir şey düşünmedim. Kat görevlisi bana geldi ve John Rossiter’in restorana geldiğini, kumar bölümüne gittiğini ve bir masada kumar oynadığını söyledi. Genel kural olarak, asla dışarıda olup bitenlerle ilgilenmem, ama bu durum beni oldukça sinirlendirdi. Dolayısıyla oraya doğru yürümeye başladım.

Doğruca ona doğru yaklaştım ve “Bir dakika konuşabilir miyiz?” dedim. Gözden uzak bir köşeye gittiğimizde; “Buraya gelmekle ne ima etmeye çalışıyorsunuz?” dedim.

Bütün bunların ne anlama geldiğini öğrenmek istediğimi söyledim. “Karınız dün sabah beni görmeye geldi ve sorunlarınızdan ve çarşamba günü kaybettiğiniz otuz bin dolardan bahsetti. Ben de bir şartla parayı geri vereceğimi, şartımın da sizin bir daha buraya adımınızı atmamanız olduğunu söyledim.” “Şimdi buraya gelmekle ne demek istiyorsunuz?” dedim.

Rossiter bir müddet sessizce yüzüme baktı ve sonunda:

“Neden, Bay Whitney? Sanırım bir hata olmuş. Ben evli değilim ki!” dedi…

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

12

RED BALLOONS

Elmer Davis

Lundy told himself afterward that he had been tempted beyond his strength. In fact, he had never been really tempted before, for he had never had such an opportunity. He had gone to the bank – the branch bank in the poor, rundown neighborhood to which he had recently moved – to cut a coupon from his last bond; all the rest of his bonds and his money he had lost in his crazy attempt to make on stock market so that he could give up his job and live in Florida. He took his safe deposit-box to one of the booths where people shut themselves in while they open their safe-deposit boxes in order to cut coupons or to put in or remove valuables. The booth had just been vacated by a fat woman wearing many jewels who had left it covered with torn papers.

A little annoyed, Lundy brushed away the torn papers – and came upon an envelope filled with money which the fat woman had obviously overlooked. A bank failure in the town had recently frightened many people; the fat woman looked like the sort of person who would turn her bank balance into cash and lock it up in her safe-deposit box. Lundy half opened the door to call her back and saw her walking out of the bank. Quickly he shut the door, counted the money. Nearly thirty thousand dollars; enough to keep a man comfortably live in some little Florida town for the rest of his life.

Quickly, Lundy slipped the envelope into his inside pocket.

Then he left the bank, crossing the street into a little park with a high iron fence around it. It was, he knew, a private park, the possession of the old families that had once lived on the square; at night its gates were locked, a watchman guarded it. But by day it was open to all. He sat down on a bench, trembling

in the winter wind; the envelope in his pocket felt like a piece of hot metal.

What a fool he had been! He had thought when he took it that it wouldn’t be missed for a month – not until the woman came again to cut coupons. But if she kept all her money in her safe-deposit box she might come back and find it missing tomorrow – this afternoon. The bank employees would remember Lundy – he had recently rented his safe-deposit box; they might remember that he had followed her into the booth. If he gave up his job now and left for Florida, that would be a confession. But tonight, tomorrow, he might be questioned, his rooms examined. Where could he hide the money?

His throat was dry; he got up, walked to the center of the park, where he had seen a drinking fountain. Unable to decide what to do, he stared at the drinking fountain, at its tall concrete base. Then his eyes narrowed; the base was broken on one side – a hole big enough to put your hand through. Inside, there was a dark space where no one would think of looking for anything; where a man who had hidden something could come back and get it almost anytime.

Beside the drinking fountain, Lundy kneeled down; anyone who had passed would have seen only a man with an unbuttoned overcoat hanging loose about him, kneeling down, tying his shoe. But when he went on, the envelope of money no longer lay like a piece of hot metal in his pocket. He had hidden it in the hole at the base of the drinking fountain.

That evening two detectives from police headquarters came to see him, to question him very politely and he met them smiling.

“Yes, yes,” he said. “There was a fat woman in the booth just before me; she left it covered with torn pieces of paper and I brushed them aside into the wastepaper basket. Find out where the wastepaper basket went, and you’ll probably find the money

No, I’ve no objection at all if you want to look around here just to satisfy yourselves.

Afterward he wondered whether he had not overdone it. They went away apparently convinced, but he couldn’t feel safe. He had better live the money where it was, for a while. There wasn’t a chance in a million that anyone would look into the broken drinking fountain. There was no hope of his recovering the money at night: the park gate was locked; the watchman was on duty. Someday, when no one was near, he would kneel down as if to tie his shoe –

As he entered the park next morning, he saw something like a red cloud just above the drinking fountain. A red warning of danger. He became very nervous but then saw that it was only a group of toy balloons held by an old man. Lundy had never seen anyone selling balloons here in the three weeks in which he lived nearby; business couldn’t be good, the old man would soon live. But when Lundy came back at evening, he was still there in the same spot near the drinking fountain.

Lundy looked at him in passing; he was old but he looked strong. He might be a younger man in disguise – not a seller of balloons; he might be a detective placed there to watch him. Lundy went home trembling. No one could have seen him put the money away – but suppose that by some accident the money had been found. The police would know that the thief must come back for it; thus they had left a man on guard. But had they left the money there in order to trap him?

The next morning the balloon-seller was still there. That day Lundy went to the bank and risked a question. No, said the manager of the bank, they hadn’t found the money, but they expected to find it. It seemed to Lundy that the manager looked at him in a rather suspicious manner.

That evening he spoke, in passing, to the balloon-seller.

“You work late, eh? Business must be good.”

“Not so good. But I stay around until they lock the gates each night and the watchman arrives to guard the place.”

There was not a moment when the fountain was not being watched. That was the first night that Lundy couldn’t sleep. In the morning the red cloud was still there, hanging above his treasure.

Well, if business was bad, the balloon-seller would soon leave and go somewhere else to sell his balloons. Lundy waited there more days, in which he saw, morning and evening, that red sign of danger. He couldn’t stand this much longer: a balloon-seller, staying in a place where Lundy had never seen before, couldn’t be a balloon-seller. But, there was one chance, if the police had left the money. Policeman in uniform seldom came here; Lundy could wait for his chance until there was no one around, attack the balloon-seller, knock him out, take the money, and escape before anyone came.

And so he waited his chance, found the old man alone, walked up to him, pretended to by a balloon, then hit him, straight and hard on the jaw. Down went the old man – down and out; down went Lundy on his knees, his arm reaching into the hole at the base of the fountain.

Up into the air went a dozen red balloons, release from the old man’s hand as he fell; a dozen sudden red danger signals which could be seen everywhere in the park and from the nearby streets as well. As Lundy rose, pushing the money into his pocket, he saw a policeman coming up; he turned only to face another, tried to walk away coolly –

“Here!” said the policeman. “What’s the matter with old Joe?”

“I don’t know. I’ve done nothing.” But the balloon man was talking now, explaining to the policeman what had happened. The policeman turned toward Lundy, severe.

“What’s the idea of knocking down an old man that’s just out of the hospital?”

“Just out of the hospital?” Lundy asked.

“Sure. He’s been sick for a month. Haven’t you noticed that for the past month he hasn’t been here, at his regular place near the fountain? First time he’s been away for twenty years….

Hey, you – take your hand out of that pocket! Oh, it isn’t a gun? Just papers? Well, come along with me and show them to the captain at police headquarters.”


Türkçesi

KIRMIZI BALONLAR

Elmer Davis

Lundy, kendi kendine, gücünün üstünde zorlandığını düşünüyordu. Aslında, daha önce eline böyle bir fırsat geçmediği için, gerçek anlamda hiç bu kadar çalışmamıştı. Kalan son çekinden bir kupon kesmek için, yeni taşındığı fakir ve döküntü bir muhitte bulunan banka şubesine gitti. Kalan bu son çekten önce sahip olduğu bütün gayri menkulünü ve parasını, bu işi bırakıp Florida’da yaşamak maksadıyla, daha çok kazanmak için yatırdığı borsada kaybetmişti.

Şahsi güvenlik kasasını alarak, insanların kasalarını rahatça açabilmeleri, kupon kesebilmeleri, para ve değerli eşya koyabilmeleri veya alabilmeleri ve bu işi yaparken yalnız kalabilmelerini sağlayan kabinlerden birine girdi. Kabinden, az önce bir çok mücevheri olan şişmanca bir kadın, içeride yırtık kağıt parçaları bırakarak çıkmıştı.

Durumdan oldukça rahatsız olan Lundy kabine girdi ve yırtık kağıt parçalarını kenara itti ve o sırada, şişman kadın tarafından düşürüldüğü açıkça belli olan parayla dolu zarfı gördü. Son zamanlarda, şehirde bir bankanın batması çok korkutmuştu. Şişman kadın da, bu korkudan dolayı, banka hesabını nakide çevirip, şahsi güvenlik kasasına saklama eğiliminde olan birine benziyordu. Lundy, bayanı geri çağırmak için kapıyı yarı araladı ve onu bankadan çıkarken gördü. Süratle kabinin kapısını kapattı ve Parayı saydı. Neredeyse otuz bin dolar vardı. Bu para, bir insanın kalan bütün hayatını Florida’da geçirmesine yetecek bir miktardı.

Zarfı çaktırmadan ceketinin iç cebine koydu.

Bankadan çıktı ve caddenin karşısında yüksek demir çitlerle çevrili küçük parka gitti. Park, Lundy’nin bildiği kadarıyla özel bir parktı ve daha önce bu arazide yaşamış eski ailelerin mülküydü. Geceleri kapıları kilitlenirdi ve bir bekçi onu korurdu. Gündüzleri herkese açıktı. Kış rüzgarında titreyerek bir banka

oturdu ama cebindeki zarf ona, sıcacık bir parça maden gibi geliyordu.

Yürürken, ne kadar aptalca davrandığını düşündü. Zarfı aldığı zaman, kadın tekrar kupon kesmek için bankaya gelinceye kadar, yani hemen hemen bir ay boyunca paranın kaybolduğunun farkına varılamayacağını düşünmüştü. Ama kadın bütün parasını kasasında saklıyorsa, yarın, hatta bugün öğleden sonra bankaya gelip, paranın kaybolduğunu farkedebilirdi. Banka görevlileri de Lundy’nin kasası ile birlikte, şişman kadından sonra, onun çıktığı kabine girdiğini hatırlayabilirlerdi. Eğer hemen işini bırakıp Florida’ya giderse hata ederdi. Ama bu akşam veya yarın sorgulanabilir ve evi aranabilirdi. Parayı nereye saklayabilirdi?

Boğazının kuruduğunu hissetti ve parkın ortasında gördüğü çeşmeye doğru ilerlemeye başladı. Ne yapacağına karar veremez bir halde, çeşmeye ve onun uzun taban taşına bakıyordu. Birden gözleri kısıldı. Tabandaki taşın bir tarafında, bir elin rahatlıkla girebileceği genişlikte ve yeterince derin bir yarık olduğunu farketti. Yarığın içi karanlıktı ve hiç kimsenin aklına burada bir şey aramak gelmezdi ve hiç kimse burada bir şey olduğunu göremezdi. Buraya herhangi bir şey saklasanız, daha sonra istediğiniz zaman gelip alabilirdiniz.

Lundy, çeşmenin hemen önüne diz çöktü. Oradan geçip, onu gören birisi, sadece çökmüş ve ayakkabılarını bağlayan, düğmeleri iliklenmemiş bir parka giyen bir adam görecekti. Gittiğinde zarf cebinde bir sıcak metal gibi değildi. Yavaşça para dolu zarfı cebinden çıkarıp, çeşmenin altında bulduğu boşluğa sakladı.

O gece, Polis merkezinden iki dedektif, Lundy’yi görmeye ve sorgulamaya geldi. Lundy onları güler yüzle karşıladı.

“Evet, evet” dedi. “Benden önce kabinde şişman bir bayan vardı. Kabinden, yırtık kağıt parçaları bırakarak çıktı. Ben de o kağıt parçalarını çöp sepetine attım. Çöp sepetine bakın. Muhtemelen, parayı orada bulursunuz.

Hayır; eğer sizi rahatlatacaksa evin her yerini arayabilirsiniz..”

Sonra, sanki biraz fazla abarttığını düşündü. Dedektifler inanmış şekilde evden ayrıldılar ama Lundy, hala kendisini güvende hissetmiyordu. Parayı, bir süre sakladığı yerde bırakması iyi olurdu. Nasıl olsa, parayı onun sakladığı yerde kimse bulamazdı. Gece, parayı bıraktığı yerden alma şansı yoktu. Çünkü, park kilitliydi ve bir de güvenlik görevlisi vardı. Bir gün gündüz vakti, etrafta kimsecikler yokken, çeşmenin öününde ayakkabısını bağlıyormuş gibi eğilecek ve…

Ertesi sabah parka girdiğinde çeşmenin üzerinde kırmızı bir bulut gördü. Kırmızı bir tehlike uyarısı… Lundy, önce çok sinirlendi. Ancak, bu kırmızılığın sebebinin yaşlı bir adamın elindeki bir grup balon olduğunu gördü. Lundy, o çevrede geçirdiği üç hafta boyunca bu parkta hiç kimsenin balon sattığını görmemişti. Bu parkta balon satmak o kadar karlı bir iş olamazdı ve yaşlı adam nasıl olsa yakında giderdi. Akşam üstü tekrar parka geldiğinde, yaşlı adamın hala çeşmenin dibinde olduğunu gördü.

Lundy, adama bakarak yanından geçti. Oldukça yaşlı birisiydi ama kuvvetli görünüyordu. Yaşlı bir balon satıcısı kılığında genç bir adam olabilirdi. Lundy’yi takip etmek için görevlendirilmiş bir dedektif olabilirdi. Lundy eve döndüğünde titriyordu. Kimse parayı koyarken onu görmüş olamazdı. Ancak para kazara da olsa bulunmuş olabilirdi. Polis de, hırsızın parayı koyduğu yerden almak için tekrar geleceğini düşünerek, birisini gözetlemesi için bırakmış olabilirdi. Peki, onu tuzağa düşürmek için parayı yerinde bırakmış olabilirler miydi?

Ertesi sabah balon satıcısı hala oradaydı. Lundy bankaya giderek kendisini riske atacak bir soru sordu. Banka müdürünün, soruya cevabı olumsuzdu. Para bulunamamıştı ama bulacaklarını umuyordu. Lundy, banka müdürünün kendisinden şüphelendiğini hissetti.

Lundy, o akşam geçerken, balon satıcısı ile konuştu:

“Geç saatlere kadar çalışıyorsunuz, işler iyi olsa gerek” dedi.

“Hayır, çok iyi değil ama her gece kapılar kapanıncaya ve bekçi gelinceye kadar buralarda duruyorum” diye karşılık verdi balon satıcısı.

Çeşmenin, hiç kimse tarafından görülmediği, bir an bile yoktu. Her an balon satıcısı tarafından görülüyordu. O gece Lundy’nin uyuyamadığı ilk geceydi. Ertesi sabah kırmızı bulut hala orada, hazinesinin başında duruyordu.

Aslında, eğer işler kötüyse, balon satıcısı yakında buradan ayrılıp, başka bir yere gitmek zorunda kalacaktı. Lundy, günlerce bekledi ve her gün kırmızı tehlike işaretini orada gördü. Bu duruma dayanamadı. Daha önce bu civarda hiç görmediği bir balon satıcısının, sürekli burada beklediğine göre, gerçek bir balon satıcısı olamazdı. Eğer polis, parayı orada bırakmışsa hala bir şansı vardı. Üniformalı polisler buraya pek gelmezlerdi. Etrafta hiç kimse yokken, balon satıcısına saldırıp onu yere yıkar, parayı alır ve birileri gelmeden kaçabilirdi.

Lundy, uygun fırsatı kolladı. Yaşlı adamı tek kaldığı bir anda, balon alıyormuş gibi yaparak ona doğru yürüdü. Adamın doğruca çenesine, sert bir yumruk attı. Yaşlı adam yere düştü ve sersemledi. Lundy, hemen diz üstü çökerek çeşmenin tabanındaki yarığa doğru elini uzattı.

Bu arada, yere düşen yaşlı adamın elinden kurtulan balonlar gökyüzüne doğru yükseldi. Parktaki ve caddedeki insanlar tarafından rahatlıkla görülebilecek bir düzine tehlike işareti Lundy için büyük tehlike oluşturacaktı. Lundy, parayı cebine koyup ayağa kalkarken dönüp bir polis ile göz göze geldi. Sakin yürümeye çalışırken karşısına başka bir polis çıktı.

“Bak hele!” diye bağırdı polis. “Yaşlı Joe’nun nesi var?”

“Bilmiyorum, ben bir şey yapmadım” dedi Lundy. Fakat yaşlı balon satıcısı kendine gelmiş ve olup biteni anlatmaya başlamıştı bile. Polis, sertçe Lundy’ye doğru dönerek, kızgın bir tavırla sordu:

“Hastaneden daha yeni çıkmış bir yaşlı bir adama ne diye vuruyorsun?”

Lundy şaşırdı: “Hastaneden yeni çıkmış mı?” diye sordu

“Elbette. Joe bir aydır hastaydı. Bir ay boyunca mekanı olan bu çeşmenin yanının boş olduğunu farketmedin mi? Yirmi yıldır ilk defa yerinden ayrılmıştı…”

“Hey sen! Elini hemen cebinden çıkar! Silah değil, değil mi? Sadece kağıt mı cabindeki? Neyse benimle merkeze kadar gelip onları komsere bir göster bakalım.”

 

İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte

13

Final Break

Ian S. Thompson

They had been walking along Oxford Street. Now they stopped, Greg’s hand on her arm.

“This is the place,” he said. “I thought you might get the sort of thing you liked here.”

Helen nodded, but there were tears in her eyes as she looked through the shop-window. The new hat had been his idea, not hers.

“What about the black one?” He pointed. “It would go with your suit!”

Her lips trembled. One of the little things she loved so much about him was the really genuine interest he had always taken in what she wore. It had made you feel young, somehow, loved, though in your heart you knew you were young no longer.

“Yes. Yes, it would, wouldn’t it?” She carefully avoided meeting his eyes, because there was so much in her own eyes that he must never see.

They went into the shop. A clerk appeared to wait on them.

Helen described the hat. It was in the window.

She was wishing now that they had never come into the shop. But Greg had been insistent. He wanted to give her something. A parting gift, he had called it.

He was smiling now out of blue, untroubled eyes. Which surprised her. And yet why should it, she asked herself, as she took the hat from the clerk and placed it on her blue-gray hair?

She had always tried to be modern, and part of modernity was to see these things through bravely, when and if they came.

Her mind turned back. And she saw herself in the hat shop mirror, not as someone in a black tailored suit, but as a bride. Smiling, radiant, on Greg’s arm. At least they had said she had looked like that. She had never thought of it, never cared. She had been so completely, so blindly happy.

Five minutes later they were out again in the sunshine of the street and Greg, after looking at his watch, suggested tea.

“I know a place-“ There was an expression of excitement in his eyes which she could not understand. “You’ll like it there.”

It was a small, very ordinary café in one of the side streets off Oxford Street. He ordered for them both, and then leaned back.

He didn’t speak, but his hand came out across the table and took hers.

“Please, God, don’t let me cry,” she prayed. “Not now. Not so long as he’s with me.”

The tea arrived. He drank one cup quickly, lit himself a cigarette, and then said:

“You’re quite certain that you want to stay on in that house alone? I mean- well, I feel rather badly about the whole thing, and if there’s anything I could do-“

There was one thing, but it would have been hysterical weakness to have suggested it. She shook her head. She didn’t want him to have any feelings of regret, any pains of conscience. It had been wonderful having him for all those years.

“No, really,” she said. “It’ll be all right.”

But he still didn’t seem satisfied.

“There’s another thing I’d like to mention,” he said. “I didn’t say anything about it before because I know- well, I know how sensitive you are about that sort of thing- “ He broke off and then went hurriedly on, his eyes avoiding hers. “It’s money. I’ve arranged with the bank…”

The color came at once to her cheeks. Not because of any false pride. That was a luxury you couldn’t afford if you had no one to support you. But-

“Oh, Greg, you shouldn’t,” she said with embarrassment.

He brushed that aside. Angrily almost.

“Why not? It’s something I want to do. And Sandra- “ He mentioned the girl’s name- “She agrees. We were talking about it last night.”

Sandra…. We…. How easily, familiarly, he spoke of her. Helen thought with an ache. And yet two months ago they hadn’t even met. Two months…. Was it really only that time since he’d gone up to London on that business trip?

She had realized, of course, after he came back, that there was something, although he hadn’t actually said a word then. Some deep-rooted woman’s instinct had warned her that he wasn’t all hers any longer, that she was sharing him with someone else.

A girl. Young, fresh, and lovely. The imagined picture had filled her with a sense of panic. He had changed his job for a better one and gone up to live in London. For a month she hadn’t seen him. And she had never met the girl.

Sandra… She worked in the advertising business, he had told her. And very clever. But that didn’t matter to Helen. When you have loved somebody with every part of you, you did not think of cleverness in considering that younger person to whom you were losing him.

Was she really nice? Would she work to keep him happy as you had tried to do?

But Sandra,… The name had a sharp quality. You couldn’t imagine a girl with a name like that being- Helen’s eyes were drawn to a girl who had just walked into the café, who was looking around hesitantly- well like that, for instance.

Then the girl turned. She was beautiful, with a shy, sweet loveliness that caught at your heart. Helen stayed, quite unconscious that she was staring. And then her eyes widened in surprise as she saw Greg rise to his feet. The girl was hurrying towards their table.

“So you were able to get here, darling!” She heard Greg’s voice and then he had turned, was smiling down at her. “A little surprise,” he said. “This is Sandra, Mother. Tomorrow’s happy bride!”


Türkçesi

Son Veda

Ian S. Thompson

Oxford Caddesi boyunca yürüyorlardı. Ve şimdi Greg’in eli onun kolunun üstünde, durdular,.

“İşte burası” dedi. “Düşündüm de, hoşuna gidecek şeyi buradan alabilirsin buradan.”

Helen başıyla onayladı, ama vitrinden içeri bakarken gözlerinde yaş vardı. Yeni şapka onun fikriydi, kendinin değil.

“Şu siyah olana ne dersin?” diye eliyle gösterdi. “Elbisenle iyi giderdi.”

Kadının dudakları titredi. Onun hakkında bu kadar çok sevdiği yanlarından biri de, kendisinin ne giydiğine gösterdiği gerçekten samimi ilgisiydi. Her ne kadar aslında artık genç olmadığını bilsen de, bu kendini genç ve sevilen biri gibi hissettmeni sağlardı.

“Evet. Evet, iyi giderdi, değil mi?” Özenle onun gözleriyle buluşmaktan kaçındı, çünkü kendi gözlerinde onun görmemesini gerektirecek çok şeyler vardı.

Dükkana girdiler. Bir tezgahtar belirdi yanlarında hizmet etmek için.

Helen şapkayı tarif etti. Vitrinde duruyordu.

Şu anda dükkana hiç gelmemiş olmayı diledi. Ama Greg ısrar etmişti. Ona bir şey vermek istemişti. Bir ayrılık hediyesi demişti adına.

Gülümsüyordu şimdi üzgün olmayan, dertsiz gözlerle. Bu da Helen’i şaşırttı. Ve ama neden diye sordu kendine ? Şapkayı tezgahtardan alıp ve mavi-gri saçlarının üzerine yerleştirdiği anda;

Her zaman modern olmaya çalışmıştı ve modernliğin bir parçası da gelişen olayları, geldikleri zaman ve şartlarda cesurca karşılamaktı.

Zihni bir an eskilere gitti. Ve şapka dükkanındaki aynada kendini, terziye diktirilmiş siyah bir takım elbise içindeki biri olarak değilde, bir gelin olarak gördü. Greg’in kollarında gülümseyen ve mutluluktan uçan. Herkes öyle göründüğünü söylemişti. Bunu hiç aklına getirmemiş, hiç umursamamıştı. Şimdiye kadar öylesine bütünüyle ve kör bir şekilde mutlu olmuştu ki…

Beş dakika sonra tekrar dışarıda, güneş ışığıyla parlayan caddedeydiler ve Greg, saatine baktıktan sonra, çay içme teklifinde bulundu.

“Bir yer biliyorum_” Gözlerinde, Helen’in anlayamadığı bir heyecan ifadesi vardı. “Orayı seveceksin.”

Bu Oxford Caddesi’nden uzak yan caddelerden birinde küçük, oldukça sıradan bir kafeydi. İkisi için de sipariş verdi, ve sonra geriye yaslandı.

Konuşmadı, ama eli masanın üzerinden uzanıp Helen’in ellerini tuttu.

“Lütfen, Tanrım, ağlamama izin verme,” diye yalvardı Helen. “Şimdi olmasın. Benimle birlikte olduğu süre boyunca değil.”

Çaylar geldi. Bir Fincanı çabucak içti, kendine bir sigara yaktı, ve şöyle dedi:

“O evde tek başına kalmak istediğinden tamamen emin misin? Demek istediğim- yani, bütün bu olanlar hakkında kendimi oldukça kötü hissediyorum, ve eğer yapabileceğim bir şey varsa_”

Bir şey vardı, ama bunu teklif etmek histerik bir zayıflık olurdu. Başını iki yana salladı. Onun hiç bir pişmanlık ya da vicdan azabı duymasını istemiyordu. Yıllardır ona sahip olmak bile çok güzeldi.

“Hayır, gerçekten, dedi Helen. “Yakında düzelir.”

Ama o halen tatmin olmuş görünmüyordu.

“Bahsetmek istediğim başka bir şey var,” dedi. “Daha önce bunun hakkında hiç bir şey söylemedim çünkü biliyorum- yani, bu tür konularda ne kadar duyarlı olduğunu-” Konuşmasını birden kesti ve sonra aceleyle devam etti, gözlerini ondan kaçırarak. “Konu para. Bankayla ilgili düzenlemeleri yaptım…”

Hemen yanaklarına renk geldi. Bu hiç de sahte bir gurur nedeniyle değildi. Eğer sana destek olacak kimsen yoksa; gurur konusu yapmayacağın bir lüx sayılırdı. Ama-

“Ah, Greg, yapmamalıdın,” dedi utanarak.

O buna aldırmadı bile. Neredeyse sinirli şekilde.

“Neden olmasın? Bu yapmak istediğim bir şey. Ve Sandra-” Kızın ismini söyledi- “O da aynı fikirde. Geçen gece bu konu hakkında konuşuyorduk.”

Sandra…. Biz…. Ne kadar da kolay ve samimi bir ifadeyle konuştu onun hakkında, diye düşündü Helen acı içinde. Ve iki ay önce henüz tanışmamışlardı bile. İki ay…. Gerçekten de, şu iş gezisi için Londra’ya gitmiş olması gerçekten bu kadar mıydı?

O döndükten sonra elbette farketmişti bir şeyler olduğunu, her ne kadar o zamanlar gerçekten bir kelime bile etmediyse de. Bir çeşit derinden gelen kadın içgüdüsü, kendisine artık tamamen sahip olmadığı ve onu bir başkasıyla paylaşıyor olduğu hususunda onu uyarmıştı

Bir kız. Genç, canlı ve sevimli. Hayalindeki resim, onu bir panik duygusuyla doldurdu. Greg ise işini daha iyi bir işle değiştirmişti ve yaşamak için Londra’da gitmişti. Bir ay boyunca onu görmemişti. Ve kızı da daha önce hiç görmemişti.

Sandra… Reklamcılık işinde çalıştığını söylemişti kendisine. Ve çok da zeki olduğunu. Ama bu Helen için önemli değildi. Birini tüm kalbinizle sevdiğinizde, bu sevdiğiniz kişiyi, uğruna kaybediyor olduğunuz daha genç insanın zekiliğini asla umursamazdınız.

Gerçekten güzel miydi? Senin uğraşmış olduğun kadar onu mutlu etmek için uğraşır mıydı?

Ama Sandra,… İsminin belirgin bir kalitesi vardı. Bunun gibi bir ismi olan bir kızın böyle- Helen’in gözleri, kafeye yeni girmiş ve kararsızca etrafına bakınmakta olan bir kıza takıldı- mesela böyle biri olabileceğini hayal bile edemezdiniz.

Sonra kız döndü. Kalbinizi yakalayan, utangaç ve sevimli çekiciliğiyle güzel bir kızdı. Helen kızın bakındığını görünce bilinçsizce bakakalmıştı. Ve sonra Greg’in ayağa kalktığını görünce şaşkınlıktan gözleri daha da açıldı. Kız onların masasına doğru hızla yaklaşıyordu.

“Demek buraya gelebildin, sevgilim!” diyen Greg’in sesini duydu; ve sonra Greg dönmüş, kendisine gülümseyerek bakıyordu. “Küçük bir süpriz,” dedi Greg. “Anne, bu Sandra. Yarının mutlu gelini.

 

14

Ten Steps

Robert Littell

I put on a clean collar. I was in our room on the second floor where I could see into the Hubbel’s yard , and the ring on the stone post where they tie up their dog. The dog wasn’t there. The collar which I took off had two kinds of laundry mark on the inside, one mark from the laundry where I used to take my shirts and a second mark from the present laundry. Then I washed my hands.

The soap was worn down so that there was almost none left. It was as soap that smelled like salad. I turned off the water, but the water still went drip- drip from the faucet. I dried my hands. I hung the towel on the left end of the rod. The right end of the rod is for Mae. The rod is glass and some day it will come loose and fall down and break. I shut the bathroom door so that I would not hear the drip-drip of the water from the faucet.

I went into the room again which is for Mae and mine. On her bed in the day time she keeps a French doll with big eyes. Where the back of the bed hits the wall there is a mark. I moved out the bed, and I saw the mark. It is black and a yard long. The doll fell of and I put it back on the bed so it could not look at me when I went out. Then I went out.

I was is the hall , and I shut my eyes. I didn’t know what kind of wallpaper there was in the hall. I thought that it would be green, but when I opened my eyes again it was more blue than green, with a woman , with a basket, and a lamp. Around the door the wallpaper was cut off, and there was only the lamp; eight times from ceiling to the flour , no woman , and no basket but only the lamp. I could touch to the ceiling when I stood on my toes.

Next to our room is the extra room, which we do not use. I went into that. The back of the mirror was peeling off , and both windows were closed.

On the window there was a large fly, and I opened the window and drove him out and he flew away. And in the window frame there was a long nail ;and I took off my shoe and drove in the nail with the heel of my shoe. Then I put on my shoe again. I measured the room by walking across in each direction from one wall to other . It is ten by fourteen.

I came into the parlor from the door across from the desk. The desk has three drawers down one side. I took out an envelope from the bottom drawer and put some money in it and wrote “ For Mae “ on it and put it on the top of the desk. The curtains in the parlor were red. Where the sun hits them there is a part that is not red , but pink. There was a magazine on the table called Movieland, and I started to read it, but I did not read it. I went over the fireplace and looked at the rest of the room from there , and I saw the table and the carpet and how two chairs were facing right towards each other. I sat down on one of them and one of it’s legs was shorter than the others, and I got up and went into the kitchen.

In the kitchen I saw Mae shelling peas. She forces the peas out of the shell with her thump and they fell into the bowl. There were three peas on the floor and I picked them up and put them in my pocket. The kitchen floor was laid in linoleum with blue and white squares two inches squares. Mae was sitting on a stool, reading a paper placed in front of her. She did not turn around when I came in. She said, ‘’When you come back bring some stove polish with you.’’

I said I was going now.

I went out through the back door into the yard. There I saw my kid playing with some sand and toy truck, and then running the truck back and forth through sand. The sand was wet, and I could see the print of his hand on it. It was his left hand. I said,’ ’so long, son,‘’ to him, but he didn’t say anything. He was too busy with his truck and the sand.

Then I went to the garage, and unlock the door. I ran a cloth over the windshield of the car, and it was scratched in a half circle where the windshield wiper wipes it. And I stood there a couple minutes, and then I closed the doors and walked alongside of the house to the frond and looked at my watch. It was twenty minutes to ten.

Then I walked down the wooden steps to the sidewalk, and I counted the steps. I counted ten steps, I thought I counted the last step, but perhaps I didn’t . I walked down the street, and I looked back, and saw the house , and there was one window with a shade halfway down, and I wanted to go back and count the steps again to make sure, but I didn’t. I walked down to the corner and took the bus and got off at the police station and found Captain Rogers and told him that if they were looking for the man who killed Sam Mathews they should arrest me because I had done it.

Captain Rogers asked me if I want to write out a confession and I said that I would, but before I tell them how I killed Mathews I want to write down the last things which I saw in my house and how I remember them, because now I will want always to be able to remember about all those things that I won’t ever see again.


Türkçesi

On Basamak

Robert Littell

Temiz bir kazak giydim.Hubbel’in bahçesini ve köpeklerini bağladıkları kaya üzerine çakılı halkayı görebildiğim ikinci kattaki odamdaydım.Köpek orada değildi.Çıkardığım kazağın iç tarafında iki çeşit çamaşırhane etiketi vardı,bir tanesi şimdiki diğeri ise daha önce gömleklerimi ***ürdüğüm çamaşırhanenindi. Sonra ellerimi yıkadım.

Sabun eridi gitti ve neredeyse hiç kalmadı. Salata gibi kokan bir sabundu.Suyu kapattım fakat su hala musluktan damlıyordu.Ellerimi kuruladım.Havluyu çubuğun sol ucuna astım .Çubuğun sağ uç tarafı Mae içindi.Çubuk camdandı,zamanla gevşedi ve düşerek kırıldı.Musluktan damlayan suyun sesini duymamak için banyo kapısını kapattım.

Tekrar Mae ve bana ait olan odaya girdim . Gün içinde yatağının üzerinde büyük gözlü Fransız yapımı oyuncak bir bebek bulundururdu. Yatağın arka tarafında duvara vurduğu yerde iz oluşmuştu. Yataktan çıktım ve ize baktım. Siyah ve 1 yard uzunluğundaydı. Oyuncak düştü. Onu tekrar yatağın üzerine geri koydum. Odadan çıkarken oyuncak bana bakamıyordu. Sonra dışarı çıktım.

Koridordaydım,gözlerimi kapadım. Koridorda ne çeşit bir duvar kağıdı olduğunu bilmiyordum. Yeşil olabileceğini düşündüm, fakat gözlerimi tekrar açtığımda yeşilden çok maviydi;kadınlı,sepetli,lambalı. Kapı civarında kağıt kesilmişti ;yerden tavana kadar sekiz tane lamba vardı, sadece lamba kalmıştı kadın ve sepet yoktu. Parmak uçlarımda yükseldiğimde tavana dokunabiliyordum.

Odamızın bitişiğinde kullanmadığımız ekstra bir oda vardı. O odaya girdim. Aynanın arkası soyulmuştu ve iki pencerede kapalıydı.

Camın üzerinde büyük bir böcek vardı. Pencereyi açtım,böceği defettim, uçtu gitti. Pencerenin çerçevesinde uzun bir çivi vardı. Ayakkabımı çıkardım , topuğu ile çiviyi çaktım; tekrar giydim. Odayı bütün yönlerden yürüyerek duvardan duvara ölçtüm. 10 x 14 ‘tü. Masadan başlayıp kapıdan geçerek salona girdim. Masanın bir tarafında üç çekmecesi vardı. En alttaki çekmeceden bir zarf aldım, içine biraz para koydum,üzerine “Mae için” yazdım ve masanın üzerine bıraktım. Salondaki perdeler kırmızıydı. Güneşin vurduğu perdelerde kırmızı olmayan, pembe olan bir kısım vardı. Masanın üzerinde Movieland adında bir dergi vardı. Dergiyi okumaya başladın fakat okumadım. Şöminenin üzerine çıktım ve odanın geri kalanına oradan baktım. Masayı, halıyı ve tama olarak biri birine bakan iki koltuğu gördüm. Bir tanesinin üzerine oturdum; bir bacağı diğerlerinden kısaydı. Kalktım ve mutfağa gittim.

Mea yı bezelyeleri soyarken gördüm. Baş parmağıyla bezelyeleri kabuklarından çıkmaya zorluyordu ve bezelyeler kasenin içine düşüyordu. Zeminde üç bezelye tanesi vardı. Onları topladım ve cebime koydum. Mutfağın tabanı mavi-beyaz renkli,2 inch lik kareli muşambayla döşenmişti. Mae taburenin üzerinde oturuyor ve önündeki gazeteyi okuyordu. İçeri girdiğimde bana dönmedi. “Geri döndüğünde biraz fırın cilası getir” dedi.

“şimdi gidiyorum” dedim.

Bahçedeki arka kapıdan çıktım. Orada kum ve oyuncaklarla oynayan çocuğumu gördüm. Kumu oyuncak kamyona koyuyor, kamyonu itiyor boşaltıyordu. Kum nemliydi, üzerinde çocuğun el izini görebiliyordum. sol elinin iziydi. “Hoşça kal evlat” dedim. O hiçbir şey demedi. Kum ve kamyonu ile çok meşguldü.

Sonra garaja gittim ve kapı kilidini açtım.Arabanın ön camındaki örtüyü kaldırdım,cam sileceklerinin sildiği yerlerde yarım daireler oluşmuştu.Bir iki dakika orada kaldım ,kapıları kapattımevin yanından ön tarafa doğru yürüdüm ve saatime baktım. Saat ona yirmi vardı.

Ahşap basamaklardan kaldırıma doğru yürüdüm ve bu basamakları saydım. On basamak saydım, son basamağı saydığımı düşündüm ama belki de saymadım.

Sokaktan aşağı doğru yürüdüm ,geriye baktım ve evi gördüm, yarı açık gölge li bir pencere vardı.Geriye dönüp emin olmak için basamakları tekrar saymak istedim.Fakat gitmedim.Köşeye kadar yürüdüm ,otobüse bindim polis karakolunda indim ve yüzbaşı Ragers’ı buldum.Sam Matthews’ü öldüren adamı arayorsanız beni tutuklayabilirsiniz çünkü onu ben öldürdüm dedim.

Yüzbaşı Ragers itirafımı yazmak isteyip istemediğimi sordu,yazabileceğimi söyledim fakat önce onlara Matthews’ü nasıl öldürdüğümü anlattım.Yazmak istediğim son şeyler evimde gördüklerim ve onları şimdi nasıl hatırladığımdı.Çünkü şimdi, bir daha asla göremeeceğim bütün o şeyleri her zaman hatırlayabilmek istiyorum.

 

15

The Rocking-Horse Winner

There was a woman who was beautiful, who started with all the advantages, yet she had no luck. She married for love, and the love turned to dust. She had bonny children, yet she felt they had been thrust upon her, and she could not love them. They looked at her coldly, as if they were finding fault with her. And hurriedly she felt she must cover up some fault in herself. Yet what it was that she must cover up she never knew. Nevertheless, when her children were present, she always felt the centre of her heart go hard. This troubled her, and in her manner she was all the more gentle and anxious for her children, as if she loved them very much. Only she herself knew that at the centre of her heart was a hard little place that could not feel love, no, not for anybody. Everybody else said of her: “She is such a good mother. She adores her children.” Only she herself, and her children themselves, knew it was not so. They read it in each other’s eyes.

There were a boy and two little girls. They lived in a pleasant house, with a garden, and they had discreet servants, and felt themselves superior to anyone in the neighbourhood.

Although they lived in style, they felt always an anxiety in the house. There was never enough money. The mother had a small income, and the father had a small income, but not nearly enough for the social position which they had to keep up. The father went into town to some office. But though he had good prospects, these prospects never materialised. There was always the grinding sense of the shortage of money, though the style was always kept up.

At last the mother said: “I will see if I can’t make something.” But she did not know where to begin. She racked her brains, and tried this thing and the other, but could not find anything successful. The failure made deep lines come into her face. Her children were growing up, they would have to go to school. There must be more money, there must be more money. The father, who was always very handsome and expensive in his tastes, seemed as if he never would be able to do anything worth doing. And the mother, who had a great belief in herself, did not succeed any better, and her tastes were just as expensive.

And so the house came to be haunted by the unspoken phrase: There must be more money! There must be more money! The children could hear it all the time though nobody said it aloud. They heard it at Christmas, when the expensive and splendid toys filled the nursery. Behind the shining modern rocking-horse, behind the smart doll’s house, a voice would start whispering: “There must be more money! There must be more money!” And the children would stop playing, to listen for a moment. They would look into each other’s eyes, to see if they had all heard. And each one saw in the eyes of the other two that they too had heard. “There must be more money! There must be more money!”

It came whispering from the springs of the still-swaying rocking-horse, and even the horse, bending his wooden, champing head, heard it. The big doll, sitting so pink and smirking in her new pram, could hear it quite plainly, and seemed to be smirking all the more self-consciously because of it. The foolish puppy, too, that took the place of the teddy-bear, he was looking so extraordinarily foolish for no other reason but that he heard the secret whisper all over the house: “There must be more money!”

Yet nobody ever said it aloud. The whisper was everywhere, and therefore no one spoke it. Just as no one ever says: “We are breathing!” in spite of the fact that breath is coming and going all the time.

“Mother,” said the boy Paul one day, “why don’t we keep a car of our own? Why do we always use uncle’s, or else a taxi?”

“Because we’re the poor members of the family,” said the mother.

“But why are we, mother?”

“Well – I suppose,” she said slowly and bitterly, “it’s because your father has no luck.”

The boy was silent for some time.

“Is luck money, mother?” he asked, rather timidly.

“No, Paul. Not quite. It’s what causes you to have money.”

“Oh!” said Paul vaguely. “I thought when Uncle Oscar said filthy lucker, it meant money.”

“Filthy lucre does mean money,” said the mother. “But it’s lucre, not luck.”

“Oh!” said the boy. “Then what is luck, mother?”

“It’s what causes you to have money. If you’re lucky you have money. That’s why it’s better to be born lucky than rich. If you’re rich, you may lose your money. But if you’re lucky, you will always get more money.”

“Oh! Will you? And is father not lucky?”

“Very unlucky, I should say,” she said bitterly.

The boy watched her with unsure eyes.

“Why?” he asked.

“I don’t know. Nobody ever knows why one person is lucky and another unlucky.”

“Don’t they? Nobody at all? Does nobody know?”

“Perhaps God. But He never tells.”

“He ought to, then. And are’nt you lucky either, mother?”

“I can’t be, it I married an unlucky husband.”

“But by yourself, aren’t you?”

“I used to think I was, before I married. Now I think I am very unlucky indeed.”

“Why?”

“Well – never mind! Perhaps I’m not really,” she said.

The child looked at her to see if she meant it. But he saw, by the lines of her mouth, that she was only trying to hide something from him.

“Well, anyhow,” he said stoutly, “I’m a lucky person.”

“Why?” said his mother, with a sudden laugh.

He stared at her. He didn’t even know why he had said it.

“God told me,” he asserted, brazening it out.

“I hope He did, dear!”, she said, again with a laugh, but rather bitter.

“He did, mother!”

“Excellent!” said the mother, using one of her husband’s exclamations.

The boy saw she did not believe him; or rather, that she paid no attention to his assertion. This angered him somewhere, and made him want to compel her attention.

He went off by himself, vaguely, in a childish way, seeking for the clue to ‘luck’. Absorbed, taking no heed of other people, he went about with a sort of stealth, seeking inwardly for luck. He wanted luck, he wanted it, he wanted it. When the two girls were playing dolls in the nursery, he would sit on his big rocking-horse, charging madly into space, with a frenzy that made the little girls peer at him uneasily. Wildly the horse careered, the waving dark hair of the boy tossed, his eyes had a strange glare in them. The little girls dared not speak to him.

When he had ridden to the end of his mad little journey, he climbed down and stood in front of his rocking-horse, staring fixedly into its lowered face. Its red mouth was slightly open, its big eye was wide and glassy-bright.

“Now!” he would silently command the snorting steed. “Now take me to where there is luck! Now take me!”

And he would slash the horse on the neck with the little whip he had asked Uncle Oscar for. He knew the horse could take him to where there was luck, if only he forced it. So he would mount again and start on his furious ride, hoping at last to get there.
“You’ll break your horse, Paul!” said the nurse.

“He’s always riding like that! I wish he’d leave off!” said his elder sister Joan.

But he only glared down on them in silence. Nurse gave him up. She could make nothing of him. Anyhow, he was growing beyond her.

One day his mother and his Uncle Oscar came in when he was on one of his furious rides. He did not speak to them.

“Hallo, you young jockey! Riding a winner?” said his uncle.

“Aren’t you growing too big for a rocking-horse? You’re not a very little boy any longer, you know,” said his mother.

But Paul only gave a blue glare from his big, rather close-set eyes. He would speak to nobody when he was in full tilt. His mother watched him with an anxious expression on her face.

At last he suddenly stopped forcing his horse into the mechanical gallop and slid down.

“Well, I got there!” he announced fiercely, his blue eyes still flaring, and his sturdy long legs straddling apart.

“Where did you get to?” asked his mother.

“Where I wanted to go,” he flared back at her.

“That’s right, son!” said Uncle Oscar. “Don’t you stop till you get there. What’s the horse’s name?”

“He doesn’t have a name,” said the boy.

“Get’s on without all right?” asked the uncle.

“Well, he has different names. He was called Sansovino last week.”

“Sansovino, eh? Won the Ascot. How did you know this name?”

“He always talks about horse-races with Bassett,” said Joan.

The uncle was delighted to find that his small nephew was posted with all the racing news. Bassett, the young gardener, who had been wounded in the left foot in the war and had got his present job through Oscar Cresswell, whose batman he had been, was a perfect blade of the ‘turf’. He lived in the racing events, and the small boy lived with him.

Oscar Cresswell got it all from Bassett.

“Master Paul comes and asks me, so I can’t do more than tell him, sir,” said Bassett, his face terribly serious, as if he were speaking of religious matters.

“And does he ever put anything on a horse he fancies?”

“Well – I don’t want to give him away – he’s a young sport, a fine sport, sir. Would you mind asking him himself? He sort of takes a pleasure in it, and perhaps he’d feel I was giving him away, sir, if you don’t mind.

Bassett was serious as a church.

The uncle went back to his nephew and took him off for a ride in the car.

“Say, Paul, old man, do you ever put anything on a horse?” the uncle asked.

The boy watched the handsome man closely.

“Why, do you think I oughtn’t to?” he parried.

“Not a bit of it! I thought perhaps you might give me a tip for the Lincoln.”

The car sped on into the country, going down to Uncle Oscar’s place in Hampshire.

“Honour bright?” said the nephew.

“Honour bright, son!” said the uncle.

“Well, then, Daffodil.”

“Daffodil! I doubt it, sonny. What about Mirza?”

“I only know the winner,” said the boy. “That’s Daffodil.”

“Daffodil, eh?”

There was a pause. Daffodil was an obscure horse comparatively.

“Uncle!”

“Yes, son?”

“You won’t let it go any further, will you? I promised Bassett.”

“Bassett be damned, old man! What’s he got to do with it?”

“We’re partners. We’ve been partners from the first. Uncle, he lent me my first five shillings, which I lost. I promised him, honour bright, it was only between me and him; only you gave me that ten-shilling note I started winning with, so I thought you were lucky. You won’t let it go any further, will you?”

The boy gazed at his uncle from those big, hot, blue eyes, set rather close together. The uncle stirred and laughed uneasily.

“Right you are, son! I’ll keep your tip private. How much are you putting on him?”

“All except twenty pounds,” said the boy. “I keep that in reserve.”

The uncle thought it a good joke.

“You keep twenty pounds in reserve, do you, you young romancer? What are you betting, then?”

“I’m betting three hundred,” said the boy gravely. “But it’s between you and me, Uncle Oscar! Honour bright?”

“It’s between you and me all right, you young Nat Gould,” he said, laughing. “But where’s your three hundred?”

“Bassett keeps it for me. We’re partner’s.”

“You are, are you! And what is Bassett putting on Daffodil?”

“He won’t go quite as high as I do, I expect. Perhaps he’ll go a hundred and fifty.”

“What, pennies?” laughed the uncle.

“Pounds,” said the child, with a surprised look at his uncle. “Bassett keeps a bigger reserve than I do.”

Between wonder and amusement Uncle Oscar was silent. He pursued the matter no further, but he determined to take his nephew with him to the Lincoln races.

“Now, son,” he said, “I’m putting twenty on Mirza, and I’ll put five on for you on any horse you fancy. What’s your pick?”

“Daffodil, uncle.”

“No, not the fiver on Daffodil!”

“I should if it was my own fiver,” said the child.

“Good! Good! Right you are! A fiver for me and a fiver for you on Daffodil.”

The child had never been to a race-meeting before, and his eyes were blue fire. He pursed his mouth tight and watched. A Frenchman just in front had put his money on Lancelot. Wild with excitement, he flayed his arms up and down, yelling “Lancelot!, Lancelot!” in his French accent.

Daffodil came in first, Lancelot second, Mirza third. The child, flushed and with eyes blazing, was curiously serene. His uncle brought him four five-pound notes, four to one.

“What am I to do with these?” he cried, waving them before the boys eyes.

“I suppose we’ll talk to Bassett,” said the boy. “I expect I have fifteen hundred now; and twenty in reserve; and this twenty.”

His uncle studied him for some moments.

“Look here, son!” he said. “You’re not serious about Bassett and that fifteen hundred, are you?”

“Yes, I am. But it’s between you and me, uncle. Honour bright?”

“Honour bright all right, son! But I must talk to Bassett.”

“If you’d like to be a partner, uncle, with Bassett and me, we could all be partners. Only, you’d have to promise, honour bright, uncle, not to let it go beyond us three. Bassett and I are lucky, and you must be lucky, because it was your ten shillings I started winning with …”

Uncle Oscar took both Bassett and Paul into Richmond Park for an afternoon, and there they talked.

“It’s like this, you see, sir,” Bassett said. “Master Paul would get me talking about racing events, spinning yarns, you know, sir. And he was always keen on knowing if I’d made or if I’d lost. It’s about a year since, now, that I put five shillings on Blush of Dawn for him: and we lost. Then the luck turned, with that ten shillings he had from you: that we put on Singhalese. And since that time, it’s been pretty steady, all things considering. What do you say, Master Paul?”

“We’re all right when we’re sure,” said Paul. “It’s when we’re not quite sure that we go down.”

“Oh, but we’re careful then,” said Bassett.

“But when are you sure?” smiled Uncle Oscar.

“It’s Master Paul, sir,” said Bassett in a secret, religious voice. “It’s as if he had it from heaven. Like Daffodil, now, for the Lincoln. That was as sure as eggs.”

“Did you put anything on Daffodil?” asked Oscar Cresswell.

“Yes, sir, I made my bit.”

“And my nephew?”

Bassett was obstinately silent, looking at Paul.

“I made twelve hundred, didn’t I, Bassett? I told uncle I was putting three hundred on Daffodil.”

“That’s right,” said Bassett, nodding.

“But where’s the money?” asked the uncle.

“I keep it safe locked up, sir. Master Paul he can have it any minute he likes to ask for it.”

“What, fifteen hundred pounds?”

“And twenty! And forty, that is, with the twenty he made on the course.”

“It’s amazing!” said the uncle.

“If Master Paul offers you to be partners, sir, I would, if I were you: if you’ll excuse me,” said Bassett.

Oscar Cresswell thought about it.

“I’ll see the money,” he said.

They drove home again, and, sure enough, Bassett came round to the garden-house with fifteen hundred pounds in notes. The twenty pounds reserve was left with Joe Glee, in the Turf Commission deposit.

“You see, it’s all right, uncle, when I’m sure! Then we go strong, for all we’re worth, don’t we, Bassett?”

“We do that, Master Paul.”

“And when are you sure?” said the uncle, laughing.

“Oh, well, sometimes I’m absolutely sure, like about Daffodil,” said the boy; “and sometimes I have an idea; and sometimes I haven’t even an idea, have I, Bassett? Then we’re careful, because we mostly go down.”

“You do, do you! And when you’re sure, like about Daffodil, what makes you sure, sonny?”

“Oh, well, I don’t know,” said the boy uneasily. “I’m sure, you know, uncle; that’s all.”

“It’s as if he had it from heaven, sir,” Bassett reiterated.

“I should say so!” said the uncle.

But he became a partner. And when the Leger was coming on Paul was ‘sure’ about Lively Spark, which was a quite inconsiderable horse. The boy insisted on putting a thousand on the horse, Bassett went for five hundred, and Oscar Cresswell two hundred. Lively Spark came in first, and the betting had been ten to one against him. Paul had made ten thousand.

“You see,” he said. “I was absolutely sure of him.”

Even Oscar Cresswell had cleared two thousand.

“Look here, son,” he said, “this sort of thing makes me nervous.”

“It needn’t, uncle! Perhaps I shan’t be sure again for a long time.”

“But what are you going to do with your money?” asked the uncle.

“Of course,” said the boy, “I started it for mother. She said she had no luck, because father is unlucky, so I thought if I was lucky, it might stop whispering.”

“What might stop whispering?”

“Our house. I hate our house for whispering.”

“What does it whisper?”

“Why – why” – the boy fidgeted – “why, I don’t know. But it’s always short of money, you know, uncle.”

“I know it, son, I know it.”

“You know people send mother writs, don’t you, uncle?”

“I’m afraid I do,” said the uncle.

“And then the house whispers, like people laughing at you behind your back. It’s awful, that is! I thought if I was lucky -”

“You might stop it,” added the uncle.

The boy watched him with big blue eyes, that had an uncanny cold fire in them, and he said never a word.

“Well, then!” said the uncle. “What are we doing?”

“I shouldn’t like mother to know I was lucky,” said the boy.

“Why not, son?”

“She’d stop me.”

“I don’t think she would.”

“Oh!” – and the boy writhed in an odd way – “I don’t want her to know, uncle.”

“All right, son! We’ll manage it without her knowing.”

They managed it very easily. Paul, at the other’s suggestion, handed over five thousand pounds to his uncle, who deposited it with the family lawyer, who was then to inform Paul’s mother that a relative had put five thousand pounds into his hands, which sum was to be paid out a thousand pounds at a time, on the mother’s birthday, for the next five years.

“So she’ll have a birthday present of a thousand pounds for five successive years,” said Uncle Oscar. “I hope it won’t make it all the harder for her later.”

Paul’s mother had her birthday in November. The house had been ‘whispering’ worse than ever lately, and, even in spite of his luck, Paul could not bear up against it. He was very anxious to see the effect of the birthday letter, telling his mother about the thousand pounds.

When there were no visitors, Paul now took his meals with his parents, as he was beyond the nursery control. His mother went into town nearly every day. She had discovered that she had an odd knack of sketching furs and dress materials, so she worked secretly in the studio of a friend who was the chief ‘artist’ for the leading drapers. She drew the figures of ladies in furs and ladies in silk and sequins for the newspaper advertisements. This young woman artist earned several thousand pounds a year, but Paul’s mother only made several hundreds, and she was again dissatisfied. She so wanted to be first in something, and she did not succeed, even in making sketches for drapery advertisements.

She was down to breakfast on the morning of her birthday. Paul watched her face as she read her letters. He knew the lawyer’s letter. As his mother read it, her face hardened and became more expressionless. Then a cold, determined look came on her mouth. She hid the letter under the pile of others, and said not a word about it.

“Didn’t you have anything nice in the post for your birthday, mother?” said Paul.

“Quite moderately nice,” she said, her voice cold and hard and absent.

She went away to town without saying more.

But in the afternoon Uncle Oscar appeared. He said Paul’s mother had had a long interview with the lawyer, asking if the whole five thousand could not be advanced at once, as she was in debt.

“What do you think, uncle?” said the boy.

“I leave it to you, son.”

“Oh, let her have it, then! We can get some more with the other,” said the boy.

“A bird in the hand is worth two in the bush, laddie!” said Uncle Oscar.

“But I’m sure to know for the Grand National; or the Lincolnshire; or else the Derby. I’m sure to know for one of them,” said Paul.

So Uncle Oscar signed the agreement, and Paul’s mother touched the whole five thousand. Then something very curious happened. The voices in the house suddenly went mad, like a chorus of frogs on a spring evening. There were certain new furnishings, and Paul had a tutor. He was really going to Eton, his father’s school, in the following autumn. There were flowers in the winter, and a blossoming of the luxury Paul’s mother had been used to. And yet the voices in the house, behind the sprays of mimosa and almond-blossom, and from under the piles of iridescent cushions, simply trilled and screamed in a sort of ecstasy: “There must be more money! Oh-h-h; there must be more money. Oh, now, now-w! Now-w-w – there must be more money! – more than ever! More than ever!”

It frightened Paul terribly. He studied away at his Latin and Greek with his tutor. But his intense hours were spent with Bassett. The Grand National had gone by: he had not ‘known’, and had lost a hundred pounds. Summer was at hand. He was in agony for the Lincoln. But even for the Lincoln he didn’t ‘know’, and he lost fifty pounds. He became wild-eyed and strange, as if something were going to explode in him.

“Let it alone, son! Don’t you bother about it!” urged Uncle Oscar. But it was as if the boy couldn’t really hear what his uncle was saying.

“I’ve got to know for the Derby! I’ve got to know for the Derby!” the child reiterated, his big blue eyes blazing with a sort of madness.

His mother noticed how overwrought he was.

“You’d better go to the seaside. Wouldn’t you like to go now to the seaside, instead of waiting? I think you’d better,” she said, looking down at him anxiously, her heart curiously heavy because of him.

But the child lifted his uncanny blue eyes.

“I couldn’t possibly go before the Derby, mother!” he said. “I couldn’t possibly!”

“Why not?” she said, her voice becoming heavy when she was opposed. “Why not? You can still go from the seaside to see the Derby with your Uncle Oscar, if that that’s what you wish. No need for you to wait here. Besides, I think you care too much about these races. It’s a bad sign. My family has been a gambling family, and you won’t know till you grow up how much damage it has done. But it has done damage. I shall have to send Bassett away, and ask Uncle Oscar not to talk racing to you, unless you promise to be reasonable about it: go away to the seaside and forget it. You’re all nerves!”

“I’ll do what you like, mother, so long as you don’t send me away till after the Derby,” the boy said.

“Send you away from where? Just from this house?”

“Yes,” he said, gazing at her.

“Why, you curious child, what makes you care about this house so much, suddenly? I never knew you loved it.”

He gazed at her without speaking. He had a secret within a secret, something he had not divulged, even to Bassett or to his Uncle Oscar.

But his mother, after standing undecided and a little bit sullen for some moments, said: “Very well, then! Don’t go to the seaside till after the Derby, if you don’t wish it. But promise me you won’t think so much about horse-racing and events as you call them!”

“Oh no,” said the boy casually. “I won’t think much about them, mother. You needn’t worry. I wouldn’t worry, mother, if I were you.”

“If you were me and I were you,” said his mother, “I wonder what we should do!”

“But you know you needn’t worry, mother, don’t you?” the boy repeated.

“I should be awfully glad to know it,” she said wearily.

“Oh, well, you can, you know. I mean, you ought to know you needn’t worry,” he insisted.

“Ought I? Then I’ll see about it,” she said.

Paul’s secret of secrets was his wooden horse, that which had no name. Since he was emancipated from a nurse and a nursery-governess, he had had his rocking-horse removed to his own bedroom at the top of the house.

“Surely you’re too big for a rocking-horse!” his mother had remonstrated.

“Well, you see, mother, till I can have a real horse, I like to have some sort of animal about,” had been his quaint answer.

“Do you feel he keeps you company?” she laughed.

“Oh yes! He’s very good, he always keeps me company, when I’m there,” said Paul.

So the horse, rather shabby, stood in an arrested prance in the boy’s bedroom.

The Derby was drawing near, and the boy grew more and more tense. He hardly heard what was spoken to him, he was very frail, and his eyes were really uncanny. His mother had sudden strange seizures of uneasiness about him. Sometimes, for half an hour, she would feel a sudden anxiety about him that was almost anguish. She wanted to rush to him at once, and know he was safe.

Two nights before the Derby, she was at a big party in town, when one of her rushes of anxiety about her boy, her first-born, gripped her heart till she could hardly speak. She fought with the feeling, might and main, for she believed in common sense. But it was too strong. She had to leave the dance and go downstairs to telephone to the country. The children’s nursery-governess was terribly surprised and startled at being rung up in the night.

“Are the children all right, Miss Wilmot?”

“Oh yes, they are quite all right.”

“Master Paul? Is he all right?”

“He went to bed as right as a trivet. Shall I run up and look at him?”

“No,” said Paul’s mother reluctantly. “No! Don’t trouble. It’s all right. Don’t sit up. We shall be home fairly soon.” She did not want her son’s privacy intruded upon.

“Very good,” said the governess.

It was about one o’clock when Paul’s mother and father drove up to their house. All was still. Paul’s mother went to her room and slipped off her white fur cloak. She had told her maid not to wait up for her. She heard her husband downstairs, mixing a whisky and soda.

And then, because of the strange anxiety at her heart, she stole upstairs to her son’s room. Noiselessly she went along the upper corridor. Was there a faint noise? What was it?

She stood, with arrested muscles, outside his door, listening. There was a strange, heavy, and yet not loud noise. Her heart stood still. It was a soundless noise, yet rushing and powerful. Something huge, in violent, hushed motion. What was it? What in God’s name was it? She ought to know. She felt that she knew the noise. She knew what it was.

Yet she could not place it. She couldn’t say what it was. And on and on it went, like a madness.

Softly, frozen with anxiety and fear, she turned the door-handle.

The room was dark. Yet in the space near the window, she heard and saw something plunging to and fro. She gazed in fear and amazement.

Then suddenly she switched on the light, and saw her son, in his green pyjamas, madly surging on the rocking-horse. The blaze of light suddenly lit him up, as he urged the wooden horse, and lit her up, as she stood, blonde, in her dress of pale green and crystal, in the doorway.

“Paul!” she cried. “Whatever are you doing?”

“It’s Malabar!” he screamed in a powerful, strange voice. “It’s Malabar!”

His eyes blazed at her for one strange and senseless second, as he ceased urging his wooden horse. Then he fell with a crash to the ground, and she, all her tormented motherhood flooding upon her, rushed to gather him up.

But he was unconscious, and unconscious he remained, with some brain-fever. He talked and tossed, and his mother sat stonily by his side.

“Malabar! It’s Malabar! Bassett, Bassett, I know! It’s Malabar!”

So the child cried, trying to get up and urge the rocking-horse that gave him his inspiration.

“What does he mean by Malabar?” asked the heart-frozen mother.

“I don’t know,” said the father stonily.

“What does he mean by Malabar?” she asked her brother Oscar.

“It’s one of the horses running for the Derby,” was the answer.

And, in spite of himself, Oscar Cresswell spoke to Bassett, and himself put a thousand on Malabar: at fourteen to one.

The third day of the illness was critical: they were waiting for a change. The boy, with his rather long, curly hair, was tossing ceaselessly on the pillow. He neither slept nor regained consciousness, and his eyes were like blue stones. His mother sat, feeling her heart had gone, turned actually into a stone.

In the evening Oscar Cresswell did not come, but Bassett sent a message, saying could he come up for one moment, just one moment? Paul’s mother was very angry at the intrusion, but on second thoughts she agreed. The boy was the same. Perhaps Bassett might bring him to consciousness.

The gardener, a shortish fellow with a little brown moustache and sharp little brown eyes, tiptoed into the room, touched his imaginary cap to Paul’s mother, and stole to the bedside, staring with glittering, smallish eyes at the tossing, dying child.

“Master Paul!” he whispered. “Master Paul! Malabar came in first all right, a clean win. I did as you told me. You’ve made over seventy thousand pounds, you have; you’ve got over eighty thousand. Malabar came in all right, Master Paul.”

“Malabar! Malabar! Did I say Malabar, mother? Did I say Malabar? Do you think I’m lucky, mother? I knew Malabar, didn’t I? Over eighty thousand pounds! I call that lucky, don’t you, mother? Over eighty thousand pounds! I knew, didn’t I know I knew? Malabar came in all right. If I ride my horse till I’m sure, then I tell you, Bassett, you can go as high as you like. Did you go for all you were worth, Bassett?”

“I went a thousand on it, Master Paul.”

“I never told you, mother, that if I can ride my horse, and get there, then I’m absolutely sure – oh, absolutely! Mother, did I ever tell you? I am lucky!”

“No, you never did,” said his mother.

But the boy died in the night.

And even as he lay dead, his mother heard her brother’s voice saying to her, “My God, Hester, you’re eighty-odd thousand to the good, and a poor devil of a son to the bad. But, poor devil, poor devil, he’s best gone out of a life where he rides his rocking-horse to find a winner.”
by D. H. Lawrence (1885-1930)

Word Count: 6015

THE ROCKING HORSE WINNER

Çok güzel bir kadın vardı. Bütün fırsatlarla başlamış ama şansı yoktu. Aşk ile evlenmişti, ama aşkı çöpe dönmüştü. Sıhhatli, güzel (bonny) çocukları vardı. Çocukların onu zorladığını hissettiğinden onları sevemezdi. Çocukları ona hatalarını bulurmuş gibi soğuk bakarlardı. Bu kapaması gereken hata neydi asla bilmedi. Yinede çocukları şimdiki gibiyken kalbinin merkezinin zorlandığını hissederdi. Bu sorun çıkarırdı, kendisine göre onları çok severmiş gibi nazik (gentle) ve endişeliydi (anxious). Sadece kendi biliyordu ki kalbinin ortasında hiç kimse için sevgi besleyemeyecek zor bir yer vardı. Herkes onun için iyi bir anne, kendisini çocuklarına adıyor derdi. Hem kendisi hem de çocukları bunun doğru olmadığını biliyorlardı, birbirlerinin gözlerinden okuyorlardı.

Bir oğlu ve iki küçük kızı vardı. Bahçeli, hoş (pleasant) bir evde yaşarlardı. Akıllı (discreet), kendilerini civarda en üstün gören hizmetçileri vardı.

Böyle yaşamalarına rağmen evde hep endişe (anxiety) hissederlerdi. Asla yeterli paraları yoktu. Annenin ve babanın ayrı ayrı küçük gelirleri vardı. Ama bunlar geri kalmamaları (keep up) gereken sosyal durumları için yeterli değildi. Baba bazı ofisler için şehre gitti. Güzel ümitleri (prospect) olmasına rağmen bu ümitler hiç gerçekleşmedi (materialized). Yaşam tarzlarından geri kalmadıkları halde her zaman para azlığının hissini yaşıyorlardı.

En sonunda anne bir şeyler yapmak zorunda olduğuna karar verdi ama nereden başlayacağını bilemiyordu. Hızlı düşündü (racked her brain) birkaç deneme yaptı ama başarılı bir şeyler bulamadı. Başarısızlıkları yüzünde derin çizgiler bıraktı. Çocukları büyüyordu, okula gideceklerdi, daha fazla para gerekecekti. Baba yakışıklıydı ve pahalı zevkleri vardı. Yapmaya değer bir şeyleri asla yapmayacak gibi görünürdü. Anne ise kendisine inancı vardı, ama başarılı olamıyordu ve onun da pahalı zevkleri vardı.

Konuşulmayan bir söz ev halkının aklındaydı : Daha fazla para olmalı!. Çocuklar hiç konuşulmasa da her zaman bu sözü hissediyorlardı. Ama yılbaşında pahalı ve mükemmel (splendid) oyuncaklar odalarını (nursery) doldurduğunda duymuşlardı. Parıldayan modern Rocking-horse’un ve zeki oyuncakların evinin arkasından bir ses fısıldıyordu : Daha fazla para olmalı! Çocuklar oynamayı bırakıp bir an için dinleyeceklerdi. Birbirlerinin gözlerine bakıp hepsinin duyduğuna emin olacaklardı. Daha fazla para olmalıydı! Rocking-Horse’nin her yerinde bu duyuluyordu. Sandalında sırıtarak oturan büyük oyuncak bebek açıkça duyabiliyordu. Bu nedenle de bile bile sırıtıyor gibiydi. Ayıcığın yerine gelen cahil köpekçik (puppy) de evi çevreleyen fısıltıyı duyduğundan çok bencilce bakıyordu. Daha fazla para olmalıydı.

Ama hala kimse sesli olarak söylememişti. Fısıltı her yerdeydi, bu nedenle kimse konuşmuyordu. Kimsenin “biz nefes alıyoruz” deyip onun yerine “nefesimiz hep gelip gidiyor dememesi gibi!”.

Birgün Paul annesine söyler :

-Anne, neden bizim kendi arabamız yok? Neden her zaman amcanınkini kullanıyor veya taxi çağırıyoruz.

-Çünkü biz ailenin fakir üyeleriyiz, der anne.

-Neden öyleyiz, anne!

Anne yavaş ve acıyla cevap verir :

-Sanırım, baban şanslı olmadığından.

Paul bir süre sessiz kalır ve daha ürkek (timid) sorar :

- Şans, para mı anne ?

- Hayır, Paul! Şans paraya sahip olmanı sağlayan nedendir.

Paul şüpheli (vaguely) karşılık verir :

- Oh! Oscar Amca “filthy lucker” dediğinde para sanmıştım.

- “Filthy lucre” para demek ama o “lucre (akçe)” , “luck” değil.

- Oh! Peki o zaman şans ne, anne?

- Sana para kazandıran şey. Eğer şanslıysan paran olur. Bu nedenle şanslı doğmak zengin olmaktan daha iyidir. Zenginsen paranı kaybedebilirsin. Ama eğer şanslıysan her zaman para kazanabilirsin.

- Oh! Kazanabilir misin? Babam şanslı değil mi?

- Çok şanssız olduğunu söylemeliyim.

Çocuk annesini emin olmayan gözlerle izler.

- Peki, neden?

- Bilmiyorum, kimse bir insanın neden şanslı, diğerinin neden şanssız olduğunu bilmez.

- Bilmezler mi? Hiç kimse bilmez mi?

- Belki tanrı bilir ama asla anlatmaz.

- Ama anlatmalı, sende mi şanslı değilsin anne?

- Eğer şanssız bir adamla evliysem olamam?

- Ama kendin tek başına değil misin?

- Sanırım evlenmeden önce şanslıydım, ama şimdi şanssız olduğumu düşünüyorum.

- Neden?

- Boşver, belki de gerçekte değilimdir!

Çocuk imasını anlamak için annesine bakar. Ama ağzındaki çizgilerden sadece bir şeyler gizlemeye çalıştığını görür.

Çocuk cesaretle (stoutly) şöyle der :

- Yinede ben şanslı bir insanım.

- Neden? (ani bir gülümsemeyle)

Paul annesine uzun uzun baktı, neden böyle söylediğini bilemedi.

- Tanrı bana söyledi, der Paul, yanlış olabileceğini bilerek güven verici bir sesle.

- Umarım söylemiştir canım, der annesi bu sefer daha acı bir gülümsemeyle.

- Anlattı, anne!

-Harika, der annesi kocası gibi ani olarak.

Paul, annesinin ona inanmadığını gördü. Yada iddiasına (assertion) fazla dikkat vermedi. Bu Paul’u bazen kızdırdı ve annesinin dikkatini kendisine zorlamak istedi.

Paul kendi kendine, belli belirsiz (vaguely), çocukça bir yolla şans için ip uçları aramaya başladı. Diğer insanlara dikkat etmeden, bir çeşit gizlilikle içerisinde şans için aradı. Şans istedi, onu istedi. Çocuk odasında iki kız bebekleriyle oynadığı zaman, büyük oyuncak atına oturacak, çılgınca uzaya doğru gider gibi kızları kendisine bakmaya korkutacak bir çoşkuyla sürecekti. Atını koşturdukça siyah saçları dalgalandı ve gözlerinde garip bir parlaklık (glare) vardı. Kızlar onunla konuşmaya cesaret edemedi.

Çılgın yolculuğunu bitirdiğinde attan indi ve önünde durdu. Atın yüzüne dikkatlice sabit bakıyordu (stare). Atın kırmızı ağzı biraz açıktı ve geniş gözleri parlaktı.

Ata sessizce emretti :

- Şimdi beni şansın olduğu yere götür! Götür beni!

Oscar Amca’dan istediği kırbacıyla atın boynunu kamçılayacaktı. Atın onu şansın olduğu yere götürmesi için, onu zorlaması gerektiğini biliyordu. Tekrar binecek ve öfkeli sürüşüne başlayacaktı. Oraya gidebileceğini biliyordu.

- Paul! Atını kıracaksın1 dedi dadı.

- Hep böyle sürüyor, keşke gidebilseydi, dedi büyük kız kardeşi Joan.

Ama Paul sessizce onlara baktı (glare). Dadı onu kendi haline bıraktı. Ona hiçbişey yapamıyordu. Yinede Paul onun arkasından büyüyordu.

Bir gün annesi ve Oscar Amca’sı öfkeli yarışlarından birinde içeri girdi. Paul onlara konuşmadı.

- Merhaba, genç jokey. Bir kazanan mı sürüyorsun?, der amcası.

- Bir oyuncak at için fazla büyümedin mi? Artık küçük bir oğlan olmadığını biliyorsun, der annesi.

Ama Paul parlak mavi gözleriyle dik dik baktı sadece. Son hızda giderken (in full tilt) kimseyle konuşmayacaktı. Annesi onu yüzünde endişeli bir ifadeyle izliyordu.

Birden atı dört nala gitmeyi zorlamayı bırakır ve iner

- Oraya gittim.

- Nereye gittin, diye sorar annesi.

- Gitmek istediğim yere.

- Bu doğru evlat! der amcası. Oraya gidinceye kadar sakın durma. Atının adı ne?

- Bir adı yok!

- Tam doğru olmaz, der amcası.

- Aslında farklı adları var. Geçen hafta Sansovino’ydu.

- Sansovino mu? Ascot yarışını kazanan! Bu adı nerden biliyorsun?

- Bassett ile her zaman at yarışları hakkında konuşur, dedi Joan.

Küçük yeğeninin yarışlar hakkında bilgili olduğunu bilmekten memnundu Oscar Amca. Bassett genç bahçıvandı. Savaşta sol ayağı dönmüştü. Şimdiki mesleği Oscar Cresswell’ in yanında onun at yarışları takipçisiydi (blade of the turf). Bahçıvan at yarışları haberleriyle yaşar, küçük oğlan ise onunla yaşardı.

Oscar Cresswell her şeyi Bassett’ ten öğrenmek istedi.

- Efendi Paul gelir ve bana sorar, bende anlatmaktan başka bir şey yapamam,der bahçıvan ciddi bir ifadeyle, dini bir sorunu konuşuyormuş gibi.

- Sevdiği bir at üzerine hiç para koydu mu? der Oscar amca.

- Hakkında ağzımdan kaçırmak istemem (give away). Genç bir kumarbaz ve hoş bir spor. Kendiniz sorsanız olur mu efendim?. Bundan memnun olur, belki de onun hakkında size anlatmamdan rahatsız olacaktır.

Bassett kilisedeki kadar ciddiydi.

Amca yeğeninin yanına geri döner ve onu arabasıyla gezmeye çıkarır ve yolda sorar :

- Söyle bakalım Paul, hiçbir atın üzerine bahis oynadın mı?

Paul yaşlı adamı yakından izledi.

- Neden? Yapmamam gerektiğini mi düşünüyorsun, diye kaçamak bir cevap verdi (parry).

- Tam olarak değil. Düşündüm de belki bana Lincoln için ip uçları verebilirsin.

Araba Hampshire’deki Oscar Amca’nın yerine gitti.

- Saygı duyucak mısın? (honour bright)

- Elbette saygı duyarım.

- O zaman Daffodil!

- Daffodil! Onun hakkında şüpheliyim. Mirza’ya ne dersin?

- Ben sadece kazanacak atı bilirim. O’da Daffodil!

- Daffodil mi?

Kısa bir sessizlik oldu. Daffodil bilinmeyen bir attı.

- Amca!

- Evet, oğlum!

- Bunu kimseye anlatmayacaksın değil mi? Bassett’e söz verdim.

- Bassett’e lanet olsun, oğlum. Onunla ne yapacak?

- Biz onunla başından beri partneriz. O bana kaybettiğim 5 şilini ödünç verdi. Ona sadece ikimiz arasında kalacağına söz verdim. Sadece sen kazanmaya başladığım 10 şilinlik notu verdin. Bu yüzden senin şanslı olduğunu düşündüm. Kimseye anlatmayacaksın değil mi?

Oğlan büyük, sıcak, mavi gözleriyle amcasına dik dik bakar. Amcası zoraki gülümser.

- Tamam oğlum, sır olarak tutacağım. Daffodil üzerine ne kadar koyuyorsun?

- 20 pound dışındakilerin hepsini. Onları sakladım.

Amcası bunun iyi bir şaka olduğunu düşündü.

- 20 pound saklayacaksın demek, peki ne kadar bahse vereceksin?

Oğlan ağırbaşlılıkla cevap verir.

- Üç yüzlüğüne bahse giriyorum. Bu aramızda kalacak amca söz mü?

Oscar Amca gülmekten öksürüğe boğulur.

- Tamam aramızda kalacak genç Nat Gould. Peki üç yüzün nerede?

- Bassett onu benim için saklar, biz partneriz.

- Peki Bassett, Daffodil için ne kadar bahis koyuyor?

- Sanırım benim kadar koymayacak. Belki 150 koyar?

- Ne koyar, peni mi? der amcası gülerek.

- Pound der! çocuk. Amcasına sürpriz bir bakışla devam eder. Bassett benden daha çok para korudu.

Şaşkınlık ve eğlence arasında Oscar Amca sessizdi. Daha fazla zorlamadı ve küçük yeğenini kendisiyle birlikte Lincoln yarışlarına götürmeye karar verdi.

- Şimdi, oğlum. Mirza üzerine 20 oynuyorum. Ve senin için istediğin ata 5 koyacağım. Tercihin ne?

- Daffodil, amca.

- Hayır Daffodil olmaz.

- Kendi parammış gibi davranmalıyım.

- İyi, haklısın. 5 benim için ve 5 senin için Daffodilin’e.

Çocuk daha önce hiç yarışta bulunmamıştı. Gözleri mavi ateş gibiydi. Dudaklarını yüzünde ciddi bir ifadeyle kapattı ve izledi. Önünde duran Fransız parasını Lancelot’a koymuştu. Vahşi bir heyecan ile ellerini yukarı aşağı hareket ettirerek Lancelot! Lancelot! diye Fransız aksanıyla bağırıyordu.

Yarışta Daffodil birinci, Lancelot ikinci ve Mirza üçüncü gelir. Çocuk heyecanlı, parlak gözlerle merakla sakince bekledi. Amcası ona dört tane 5 poundluk getirdi. Yarış bire dört vermişti.

- Ben bunlarla ne yapayım, der banknotları sallayarak.

- Sanırım, Bassett ile konuşacağız, dedi çocuk. Şuan 1500 pound kazanmış olmalıyım. Burada 20 var, 20 de saklıyordum.

Amcası Paul’u bir süre izledi :

- Buraya bak oğlum. Bassett ve 1500 pound hakkında ciddi değildin değil mi?

- Ciddiydim. ama bu seninle benim aramda. Söz verdin?

- Tamam söz verdim oğlum ama Bassett ile konuşmalıyım.

- Eğer bizim partnerimiz olmak istiyorsan sen ben ve Bassett birlikte oynayabiliriz. Sadece söz vermelisin üçümüz dışında kimse bilmesin. Bassett ve ben şanslıyız. Sende şanslı olmalısın çünkü bana kazanmaya başladığım 10 şilini sen verdin.

Bir öğleden sonra Oscar Amca, Bassett ve Paul’u Richmond Parkına götürdü. Orada konuşacaklardı.

Bassett anlatmaya başladı.

- Bunun gibi, gördünüz, efendim. Paul Efendi beni yarış haberleri hakkında konuşturdu ve uzun hikayeler anlattırdı, bilirsiniz efendim. Her zaman benim kazanacağımı veya kaybedeceğimi biliyordu. Bir yıl önce onun için Blush of Dawn’ a 5 şilin koydum ve kaybettik. Daha sonra sizin verdiğiniz 10 şilin ile şansımız döndü. Parayı Singhalese’ye koyduk. O günden beri yanılmadık. siz ne söylersiniz Efendi Paul?

- Emin olduğumuzda tamamdık. Ama emin olmadığımızda kaybettik.

- Daha sonra daha dikkatli olduk, dedi Bassett.

- Peki sizi emin yapan neydi, dedi Oscar Amca gülümseyerek.

- Efendi Paul’du dedi Bassett gizli, dikkatli ses tonuyla. Sanki cennetten sahip gibiydi. Daffolin’de olduğu gibi Lincoln için. Kesinlikle emindi.

- Sen Daffolin üzerine hiç para koydun mu? diye sordu Oscar Amca.

- Evet, benim payımı koydum.

- Ya Paul?

Bassett inatla (obstinately) sessiz kalarak Paul’a baktı.

- 1200 yaptım değil mi Bassett? Amcama Daffodil üzerine 300 koyduğumu söyledim.

- Bu doğru, dedi Bassett başını sallayarak (nod).

- Ama para nerede, diye sordu amca.

- Onu kilitli saklıyorum efendim. Efendi Paul istediği an parayı sorup alabilir.

- Ne, 1500 pound mu?

- Ve 20. ve kazandığı diğer 20 ile 40.

- Bu şaşırtıcı, dedi Oscar Amca.

- Eğer Efendi Paul sizin ortak olmanızı teklif ederse, yerinizde olsam kabul ederdim, özür dilerim, dedi Bassett.

Oscar Amca önce düşündü ve sonra :

- Önce parayı göreceğim, dedi.

Eve geri sürerler. Bassett 1500 poundluk banknotlar ile gelir. 20 pound At Yarışı komisyon mevduatında (turf commission deposit) Joe Glee adına bırakılmıştı.

- İşte gördün amca. emin olduğumda her şeye riske gireriz, değil mi, Bassett?

- Öyle, Efendi paul.

- Peki ne zaman emin oluyorsun, dedi amcası gülerek.

- Bazen kesin emin oluyorum Daffodil’deki gibi. Bazen bir fikrim oluyor bazen olmuyor, öyle değil mi Bassett? Ona göre dikkat ediyoruz çünkü çoğunlukla kaybederiz.

- Öyle mi? Peki seni Daffodil’deki gibi emin yapan ne, evladım?

- Bilmiyorum. Bilirsin, eminim işte hepsi bu!

- Sanki bunu cennetten almış gibi efendim, diye tekrarlar Bassett.

- Bende öyle demeliyim, dedi Oscar Amca.

Oscar Amca da onlara ortak oldu. Leger yarışlarında Paul, önemsiz bir at olan Lively Spark adlı at için emindi. Çocuk bu at üzerine 1000 koymakta kararlıydı. Bassett 500, ve Oscar 200 koydu. At birinci gelir ve bire on verdi. Paul 10.000 kazandı.

- Gördün! Ondan kesinlikle eminim!

Oscar 2000 kazanmasına rağmen;

- Bak oğlum, bu gibi şeyler beni kıskanç yapar.

- Gereksiz, amca. Belki uzun süre bu kadar emin olamam.

- Peki bu kadar parayla ne yapacaksın, dedi Oscar Amca.

- Elbette, annem için başladım. Onun şansı olmadığını söylerdi, çünkü babamda şansızdı. Düşündüm ki eğer ben şanslıysam fısıldamayı durdurabilir.

- Ne fısıldamayı durdurabilir?

- Bizim evimiz. Evimizin fısıltısından nefret ediyorum.

- Ne diye fısıldar?

- Niçin bilmiyorum, dedi çocuk zorla hareket ederek. Bilirsin her zaman parasızlık vardı.

- Evet bilirim evlat, bilirim.

- Biliyorsun insanlar anneme mahkeme emirleri yolluyorlar, amca.

- Korkarım biliyorum evlat!

- İşte sonradan ev fısıldar. Arkandan sana gülen insanlar gibi. Bu iğrenç. Düşündüm ki eğer şanslıysam…

- Bunu durdurabilirsin, diye tamamlar amcası.

Oğlan, esrarengiz soğuk bir ateşi olan büyük mavi gözleriyle amcasını izledi ve hiç bir şey söylemedi.

- Peki şimdi ne yapacağız, dedi amcası.

- Annemin benim şanslı olduğumu bilmesini istemiyorum.

- Neden olmasın evlat?

- Beni durduracaktır.

- Sanmıyorum.

- Onun bilmesini istemiyorum, amca dedi acıdan hareket eder gibi.

- Tamam, evlat, O anlamadan başaracağız.

Kolayca başardılar. diğerlerinin tekliflerinden 5000 poundtan fazlasını amcasına teslim etti. . Amcası parayı aile avukatı ile birlikte korudu. Aile avukatı daha sonra Paul’un annesine bir akrabanın parayı her doğum gününde 1000 pound verilmek üzere kendisine bıraktığını söyler ve bu 5 yıl devam edecekti.

Böylelikle 5 başarılı yıl boyunca 1000er poundluk hediyesi olacak, dedi Oscar Amca. Umarım bu onun hayatını zorlaştırmaz.

Paul’un annesinin doğum günü kasımdaydı. Ev her zamankinden daha kötü fısıldıyordu. Şansına rağmen Paul buna dayanamıyordu. Doğum günü mektubunun annesine poundlarını anlatırken etkisini görmek için çok meraklıydı.

Ziyaretçi olmadığı zaman Paul ailesiyle yiyeceklerini aldı, dadı kontrolü altındaydı. Annesi her gün şehre indi. Manto çizimleri yapma (sketching furs) ve giyime yeteneği olduğunu keşfetti. Gizlice kumaşçı (draper) bir arkadaşının iş yerinde çalıştı. Gazete reklamları için manto ve ipek kumaş içinde kadın resimleri çiziyordu. Bu genç kadın artist yılda birkaç bin pound kazanıyordu ama Paul’un annesi sadece birkaç yüz kazanabildi. Tekrar hoşnutsuzdu. Bir şeyde birinci olmak istiyordu. Kumaş reklamları için taslaklar çizmekte bile başarılı olamamıştı.

Doğum günü sabahı kahvaltıdaydı. Annesi mektuplarını okurken Paul onu izledi. Avukatın mektubunu biliyordu. Annesi o mektubu okurken yüzü sertleşti ve anlamsız (expressionless) bir ifade aldı. yüzüne soğuk kararlı bir ifade geldi. Mektubu diğerlerinin arasına sakladı ve tek kelime konuşmadı.

- Doğum günü postanda güzel bir şeyler yok mu anne, dedi Paul

- Az çok güzel şeyler var, dedi annesi soğuk ve boş bir sesle.

Başka bir şey söylemeden şehre gitti.

Öğleden sonra Oscar Amca geldi. Paul’un annesinin avukat ile görüştüğünü ve 5000 poundu bir seferde istediğini söyledi.

- Sen ne dersin amca?

- Ben sana bırakıyorum evlat.

- Hepsini anneme bırakalım, kalan ile daha da kazanabiliriz.

- Eldeki bir kuş çalılıktaki iki kuştan daha iyidir, delikanlı (laddie) dedi amca.

- Ama Grand National yarışını bileceğime eminim. Veya Lincolnshire yada Derby. Onlardan birini bileceğime eminim.

Böylece Oscar Amca anlaşmayı imzaladı ve Paul’un annesi paranın tamamını aldı. Daha Sonra çok garip (curious) bir şey oldu. Evdeki sesler bahar geceleri kurbağaların bağrışması gibi çılgınlaştı. Yeni mobilyalar alındı ve Paul’a özel öğretmen tutuldu. Sonbahar geldiğinde babasının okulu Etona gidiyordu. Kışın çiçekler vardı ve Paul’un annesi alıştığı lükse geri dönmüştü. Ve evdeki sesler Mimoza spreyleri ve badem çiçekleri (almond-blossom) arkasından ve kuştüyü, patıltılı (iridescent) yastıkların (cushion) altından bir çeşit aşırı sevinç ile (ecstasy) titrek sesle seslenir : Daha fazla para olmalı, çok daha fazla, her zamankinden daha fazla!!!

Bu Paul’u korkuttu. Özel öğretmeniyle Latince ve Yunanca çalıştı. Ama ciddi, gergin (intense) saatlerini Bassett ile geçiriyordu. Paul, Grand National yarışını bilemedi ve 100 pound kaybetti. Yaz geldiğinde Lincoln yarışları için şiddetli bir heyecanı vardı (agony). Ama Lincoln’u da bilemedi ve 50 pound kaybetti. Paul, vahşi gözlü sanki içinde bir şey patlamak üzere gibi, garip olmuştu.

- Boşver oğlum, bunun için kendini sıkma, dedi Oscar Amca. Ama oğlan amcasının söylediklerini duyar gibi görünmüyordu.

- Derby yarışını bilmek zorundayım, Derby yarışını bilmeliyim, diye tekrarlıyordu gözlerindeki bir çeşit çılgınlık gösteren mavilikle.

Annesi oğlunun sinirlerinin bozuk olduğunu (overwrought) fark etti.

- Sahile gitsen iyi olur. Beklemek yerine şimdi sahile gitmek ister misin? Sanırım sana iyi gelir, dedi annesi endişeyle oğluna bakarak. Kalbi oğlunun merakından ağırlaşmıştı.

Ama çocuk gizemli gözlerini kaldırdı (lift) ve :

- Derby’den önce gidemem anne, mümkün değil!

- Neden olmasın? dedi annesi, karşı gelindiğinde sesi ağırlaşırdı. – Neden olmasın, eğer istersen Derby’i görmeye sahilden de gidebilirsin amcanla beraber. Burada beklemene gerek yok. Sanırım bu yarışları çok fazla önemsemeye başladın, bu kötü bir işaret. Benim ailem kumarcı bir aileydi, büyüyünceye kadar ne kadar zararlı olduğunu anlamayacaksın ama zararlı. Bassett’i yollamak ve amcana yarışlar hakkında seninle konuşmamasını söylemek zorunda kalacağım eğer bunu sorun yaparsan. Deniz kenarına git ve unut yarışları, çok sinirlisin!

- Ne istersen yapacağım anne yeter ki beni Derby’den önce gönderme!

- Seni nereden göndereyim? Bu evden mi?

- Evet!

- Neden, meraklı oğlum, Bu evi aniden bu kadar önemsemenin nedeni ne? Bu evi sevdiğini bilmiyordum!

Konuşmadan annesine dik dik baktı. Bassett veya amcasına bile açıklayamadığı (divulge) bit sırrı vardı.

Annesi biraz kararsız ve somurtkan (sullen) kaldıktan sonra :

- Peki. Deniz kenarına Derby’den sonra git. Ama bana söz ver sinirlerinin yıpranmasına izin vermeyeceksin, Söz ver bana bu yarışları ve haberleri çok fazla düşünmeyeceksin.

- Oh, hayır, onları çok fazla düşünmeyeceğim. Endişelenmene gerek yok, senin yerinde olsam endişelenmezdim anne!

- Birbirimizin yerinde olsak, ne yapmalıyız diye merak ederdim.

- Ama endişelenmene gerek yok biliyorsun değil mi anne?, diye tekrarlar Paul.

- Bunu bilmek beni çok memnun ederdi.

- Peki, bilirsin. Yani endişelenmene gerek olmadığını bilmelisin, diye ısrar etti Paul.

- Bilmeliyim? Göreceğiz.

Paul’un sırrı adı olmayan tahtadan atıydı. Bir dadının yönetiminden özgür kalınca (emancipate) atını evin en üstündeki kendi yatak odasına taşıttı.

- Tahta bir at için fazla büyüdün, diye azarlamıştı (remonstrate) annesi.

- Görürsün anne, gerçek bir atım olana dek bu çeşit hayvanları seveceğim, onun tuhaf (quaint) cevabıydı.

- Sana arkadaş olabiliyor mu? peki, der annesi.

- Evet! Ben oradayken çok iyi arkadaşlık ediyor (keep you company).

Bu nedenle at, eski püskü şaha kalkmış halde oğlanın yatak odasında durmaktaydı.

Derby yaklaştıkça Paul daha da gerginleşti (tense). Sözleneni zar zor duyuyordu. Çok zayıf, kolay kırılır oldu (frail). Gözleri gerçekten esrarengiz bakıyordu. Annesi onun hakkında ani huzursuzluklarını hissetmeye başlar. Bazen yarım saatliğine onun hakkında ani bir merak oluşur, bir an önce oğluna koşup güvende olduğunu görmek ister.

Derby’den iki gece önce Paul’un annesi şehirdeki büyük partideydi. Aniden oğlu hakkındaki garip endişelerinden biri kalbine saplandı, zor konuşuyordu. Bu hissin sağ duyu olması inandırıcı gelmiyordu ama hisleri çok güçlüydü. Dansı terk etti, merdivenlerden aşağıya indi ve evi aradı. Çocukların dadısı telefonun sesinden ürktü ve şaşkınlıkla telefonu açtı :

- Çocuklar iyi mi, bayan Wilmot?

- Evet, hepsi çok iyiler.

- Efendi Paul? O da iyi mi?

- Yattı, kesinlikle iyiydi. Yukarı çıkıp ona bakmamı ister misiniz?

- Hayır, dedi Paul’un annesi isteksizce. Sorun yok, Tamam! Sende ayakta kalma (sit up). Biz birazdan evde olacağız.

Annesi hizmetlinin, oğlunun odadaki gizliliğini zorla içeri girerek bozmasını istememişti.

- Çok iyi, dedi hizmetli.

Saat bir gibi Paul’un anne ve babası arabayla eve döndü. Her şey sakindi (still). Paul’un annesi kendi odasına gitti ve kürk mantosunu (fur cloak) çıkardı (slip off). Hizmetliye telefonda beklememesini söylemişti. Alt katta kocasının bir viski ve sodayı karıştırırken duydu.

Daha sonra kalbindeki garip endişe yüzünden üst kata oğlunun odasına çıktı. Sessizce üst koridora geçti. Hafif bir gürültü vardı (faint noise)! O neydi?

Oğlunun oda kapısı önünde kaskatı kesilmiş ayakta duruyor, odayı dinliyordu. Odadan garip, ağır, alçak sesli bir gürültü geliyordu. Kalbi hala sakindi. Hareket eden, güçlü ama sessiz bir gürültü geliyordu odadan. Büyük bir şey, sertçe (violent) ama sessiz (hushed) hareket ediyordu. Tanrı aşkına o neydi? Bilmeliydi. Bu sesin ne olduğunu biliyor gibi hissetti, ama adlandıramıyordu. Ses çılgınca devam ediyordu.

Sakince (softly), endişe ve korkudan donmuş, kapı kolunu çevirdi.

Oda karanlıktı. Pencere kenarında hareket eder bir şey gördü ve duydu. Şaşkınlık ve korkuyla bakakaldı.

Sonra aniden ışığı yaktı ve oğlunu yeşil pijamalarıyla tahta atını çılgınca sürerken gördü. Işık Paul’u atı zorlarken, annesini kapı yolunda ayakta berrak yeşil eteğiyle dururken aydınlatmıştı.

- Paul. Sen ne yapıyorsun? diye bağırdı kadın.

- O Malabar, O Malabar! diye bağırdı oğlan, garip güçlü bir sesle.

Oğlunun gözleri garip, hissiz birkaç saniye annesine baktı. Tahta atı sürmeyi bıraktı. Daha sonra şiddetli bir şekilde yere düştü. Azap çeken bütün analık duygusu kendisine saldırmış gibi oğlunu kaldırmaya koştu.

Ama oğlu şuursuzdu, sanki beyni yanıyordu. Konuştu ve sarsıldı (toss). Annesi sertçe (stonily) onun tarafına oturdu.

- Malabar! Bassett! Biliyorum, O Malabar!

Çocuk bir taraftan ağlıyor bir taraftan da ona bu ilhamı (inspiration) veren tahta atına binmeye uğraşıyordu.

- Malabar ile ne demek istiyor? dedi kalbi donmuş anne.

- Bilmiyorum, dedi taş kesilmiş baba.

Kadın aynı soruyu bu kez Oscar’a sordu.

- Derby yarışında koşacak atlardan biri, dedi Oscar cevap olarak.

Ve Paul yerine Oscar Bassett ile konuştu. Kendisi Malabar üzerine 1000 koydu, bire 14.

Hastalığın üçüncü günü kritikti. Bir değişiklik için bekliyorlardı. Çocuk uzun kıvırcık saçlarıyla yastıkta (pillow) durmaksızın (ceaselessly) sallanıyordu. Ne uyuyor ne de bilinci (consciousness) tekrar yerine geliyordu (regain). Gözleri mavi taşlar gibiydi. Kalbinin gittiğini hisseden annesi taş kesilmiş yanında oturuyordu.

O gece, Oscar Cresswell gelmedi. Ama Bassett kısa bir süreliğine gelip gelemeyeceğini soran bir mesaj yolladı. Annesi fuzuli işgal etmesine (intrusion) sinirlendi, ama biraz düşündükten sonra kabul etti. Belki Bassett onun bilincini geri getirebilirdi.

Kahverengi bıyıklı ve keskin kahverengi gözlü bahçıvan Bassett içeri girdi. Hayali şapkasıyla Paul’un annesini selamladı. Parıltılı gözlerle çırpınan ölen çocuğa bakarak yatağa yaklaştı.

- Efendi Paul, diye fısıldadı. Efendi Paul, Malabar birinci geldi. Bana söylediğiniz gibi. 70000 poundtan fazla kazandınız. Şimdi 80000 poundtan fazla paranız oldu. Malabar doğru tahmindi. Efendi Paul??

- Malabar! Malabar! Malabar mı demiştim anne? Şanslı olduğumu düşünüyor musun, anne?. Malabar’ı bildim değil mi? 80000 poundtan fazla. O şansı ben çağırdım, değil mi anne? 80000 poundtan fazla. Ben bildim. Malabar birinci geldi. Atımı emin olana kadar sürebilseydim, sana anlatırdım o zaman istediğin kadar yüksek bahis yapabilirdin, Masset. Elindekinin hepsini bahis yaptın mı?

- 1000 pound oynadım Efendi Paul.

- Sana hiç anlatmadım anne, atımı sürüp oraya gidersem kesinlikle emin oluyorum, kesinlikle. Anne, sana daha önce şanslı olduğumu söylemiş miydim?

- Hayır, hiç söylemedin, dedi annesi.

Ama o gece Paul öldü.

Oğlu ölü yatıyorken bile annesi kardeşini şu sözleri söylerken duyabildi :

Tanrım, Hester, yaklaşık 80000 pound kazandın, zavallı oğlunu kaybettin. Zavallı çocuk! Tahta atını bir kazanan bulmaya doğru sürdüğü yere hayatını vererek gitti (he’s best gone out of a life where he rides rocking-horse to find a winner).

Yazar : D. H. Lawrence (1885 – 1930)

 

Incoming search terms:

One Comment to

“İngilizce Hikayeler ve Türkçeleri, Çevirileri, Tercümesiyle Birlikte”

  1. Avatar June 18th, 2011 at 10:43 pm N.AB Says:

    Thanks a lot, It’s very helpful for me I’m trying to learn Turkish. Thanks again


You must be logged in to post a comment.